3. Aal-i-Imraan

Ey Peyğəmbər! De: "Əgər siz həqiqətən Allahı se­vir­sinizsə, zahirdə və batində mənim gətirdiyim şəriətə tabe olun. Belə etsəniz, Allahın məhəbbətinə nail olarsız və O, sizin günah­la­rı­nız bağışlayar. Allah qullarından tövbə edənləri bağışla­yandır və onlara qarşı rəhmlidir".

Ey Peyğəmbər! De: "Əmrləri yerinə yetirməklə və qadağanlardan çəkinməklə, Allaha və Onun Rəsuluna itaət edin!" Əgər onlar bundan üz dön­dərsə­lər, bilsinlər ki, Allah, həqiqətən də, Onun və rəsulunun əmrinə müxalif olan ka­firləri sevməz.

Allah Adəmi - aleyhissəlam - seçib, mələkləri ona səcdə etdirdi. Nuhu seçib, onu yer əhlinə ən birinci elçi olaraq göndərdi. İb­ra­­him nəs­lini seçib, son peyğəmbərliyi onun züriyyətindən etdi və həmçinin İm­ran ailəsini seçdi. Allah bunların hamısını seçib, öz zamanlarında yaşayan insanlardan üstün etdi.

Ey Peyğəmbər! Bir zaman Məryəmin - aleyhəssəlam - anası, İmranın zövcəsi (Hənnanın): "Ey Rəbbim! Mən bət­nim­dəki uşaqı xalis Sənin razılığını diləyərək, Sə­nə və Sənin evinə xidmət etmək üçün xidmətçi bir qul olmasını özümə vacib etdim. Bu nəziri mən­dən qə­bul et! Hə­qiqətən, Sən, dualarımı eşidən­sən və niyyətimi bi­lən­sən" – dediyini xatırla!

Nəhayət, hamiləlik müddəti başa çatıb bətnindəkini yerə qoyduğu zaman üzürxaxlıq edərək - o, bətnindəkini oğlan doğacağına ümüd bəsləyirdi - de­di: "Ey Rəb­bim! Mə­n qı­z doğdum". Halbuki, Allah onun nə doğ­duğunu yax­şı bi­lirdi. Axı onun ümüdlə gözlədiyi oğlan qüvvət və yaradılış baxımından heç də ona bəxş edilən qız kimi de­yildir. "Mən onun adını Məryəm qoydum, onu və onun nəs­lini rəhmətindən qovulmuş şey­tandan Sə­nə həvalə etdim".

Allah onun nəzrini gözəl tərzdə qə­bul et­di, onu gözəl bir şəkildə boya-başa çatdırdı, qullarından salehlərin qəlbini ona qarşı şəfqətli etdi və ona baxmağı Zəkə­riy­yanın - aleyhissəlam - öhdəsinə buraxdı. Zəkə­riyya hər dəfə Məryəmin yanına, ibadət etdyi yerə daxil ol­duqda, onun ya­nında yaxşı ruzi oldu­ğu­nu görərdi. Nəhayət, o: "Ey Mər­yəm! Bu ruzi sə­nin üçün haradan­dır?"– deyə soruşduqda, Mər­yəm ona cavab verərək de­di: "Bu ruzi Allah tərəfin­dən­dir! Şübhəsiz ki, Allah is­tədiyi kim­sə­yə bol-bol, hesab­sız ruzi verir".

Zəkəriyya, uca Allahın adətən ruzi verməkdə görünməmiş bir şəkildə, İmranın qızı Məryəm yanında Allahın ruzisini gördükdə, o, qocalmasına və zövcəsinin sonsuz olmasına rəğmən, Allahdan onu Məryəm kimi saleh bir övladla ruziləndirməsini istəyərək dedi: "Ey Rəb­bim! Mənə pak bir övlad bəxş et! Şübhəsiz ki, Sən, Sənə dua edənin du­asını eşidib, ona cavab verənsən".

Zəkəriyya ibadətgahında namaz qılmaq üçün ayaq üstə durduqu zaman, mələklər ona belə xitab etdilər: "Allah səni, Yəhya adlı bir oğlan övladının dünyaya gəlməsi ilə müjdələyir. Onun vəsflərindən biri, Allah tə­rəfindən olan Kəlməni təs­diq etməkdir. Bu kəlmə, Məryəm oğlu İsadır. Çünki o, Allahdan olan kəlməi ilə, xüsusi bir yaradılışla xəlq edilmişdir. Bu oğlan, elmdə və ibadətdə öz qöv­mü­nün ağası olacaq, nəfsini şəhvətlərdən və qadınlara yaxınlıq etməkdən qoruyacaq, yalnız Rəbbinə ibadət etməklə məşğul olacaq, üstəlik, əməli­saleh peyğəm­bərlərdən biri olacaqdır".

Mələklər Zəkəriyyanı Yəhyənin dünyaya gəlməsi ilə müjdəlikdə O dedi: "Ey Rəbbim! Qo­ca­lıq mə­ni haqladığı vaxt, zöv­cəm də, uşaq doğmayan sonsuz ikən mənim ne­cə oğ­lum ola bilər?" Allah onun bu sözünə cavab olaraq belə buyurdu: "Sənin qocalıq və zövcənin də isə sonsuz olduğu bir vaxtda Yəhyanı yaratmaqın misalı, Allahın adətdənxaric istədiyi qulu yaratmasının misal kimidir. Çünki Allah hər şeyə qadirdir və O, Öz hikməti və elmi ilə istədiyini edir".