وَبَرَزُوا۟ لِلَّهِ جَمِيعًۭا فَقَالَ ٱلضُّعَفَٰٓؤُا۟ لِلَّذِينَ ٱسْتَكْبَرُوٓا۟ إِنَّا كُنَّا لَكُمْ تَبَعًۭا فَهَلْ أَنتُم مُّغْنُونَ عَنَّا مِنْ عَذَابِ ٱللَّهِ مِن شَىْءٍۢ ۚ قَالُوا۟ لَوْ هَدَىٰنَا ٱللَّهُ لَهَدَيْنَٰكُمْ ۖ سَوَآءٌ عَلَيْنَآ أَجَزِعْنَآ أَمْ صَبَرْنَا مَا لَنَا مِن مَّحِيصٍۢ
(පරලොවදී පාපතරයන්) සියල්ලන්ම (ඉකුත් වී) අල්ලාහ්ගේ ශුද්ධ වූ මුහුණ ඉදිරියේ සිටින අවස්ථාවේදී (මෙලොවදී) ඛෙලහීනයන් (යයි අදහස් කරනු ලැබූවන් ශක්තිවන්තයින් යයි) උඞගු බස් ෙදාඩමින් සිටි අයට “නියත වශයෙන්ම අපි ඔබවම අනුගමනය කර කටයුතු කළෙමු. එබැවින් අල්ලාහ්ගේ දඬුවමෙන් පොඩියක් හෝ අපට ඔබ වැළැක්විය යුතු නොවේද?” යයි පවසනු ඇත. (එයට) ඔවුන් “(දඬුවමෙන් බේරීමට) අල්ලාහ් අපට යම්කිසි මාර්ගයක් තබා තබුනේ නම්, (එය) අපි ඔබට දැනුම් දෙන්නෙමු. (බේරීමට මාර්ගයක් නැත. අපගේ දඬුවම ගැන) අපි දැඟලීමද, නැතහොත් (එය විඳ දරාගෙන) ඉවසා සිටීමද, අපට එක සමානව ඇත්තේය. (මෙම දඬුවමෙන්) බේරීමට අපට කිසියම් මාර්ගයක්ම නැත!” යයි වැළපෙනු ඇත.
නැවත ගෙන්වා ගනු ලබන දිනයේ සියලු මැවීම් ඔවුන්ගේ මිණීවලවල් සිට බැහැර වී අල්ලාහ් වෙත එනු ඇත. නායකත්වය දරන ප්රධානීන්හට දුර්වල අනුගාමිකයින්, "අහෝ ප්රධානියනි! සැබැවින්ම අපි නුඹලාව අනුගමනය කරන්නන් ලෙස සිටියෙමු. නුඹලාගේ නියෝග අපි පිළිපැද්දෙමු. නුඹලා තහනම් කළ දැයින් වැළකී සිටියෙමු. එහෙයින් අල්ලාහ්ගෙන් වූ දඬුවමක් පැමිණි විට එයින් අප ව වළක්වාලීමට නුඹලාට හැකි දැ?"යි විමසා සිටිති. එයට නායකත්වය දැරූ ප්රධානීහු "යහමග වෙත අල්ලාහ් අපට ආශිර්වාද කළේ නම් අපි නුඹලාව ඒ වෙත මග පෙන්වා ඔහුගේ දඬුවමින් සියල්ලන් අපි මුදවා ගන්නෙමු. නමුත් අප ද නොමග ගොස් නුඹලා ද නොමග හැර ඇත. දඬුවම ඉසිලීමේදී අප දුර්වලවීම හෝ ඉවසීමෙන් දරා සිටීම අප හා නුඹලා වෙත සමාන වන්නේය. දඬුවමින් පළා යන ස්ථානයක් අපට නැත" යැයි පවසනු ඇත.