9. At-Tawba

ពួកពុតត្បុតដែលមិនបានចូលរួមក្នុងសង្គ្រាមតាពូកទាំងនោះ ពួកគេសប្បាយរីករាយក្នុងការដែលពួកគេមិនបានចេញទៅប្រយុទ្ធក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ ហើយពួកគេមិនពេញចិត្តក្នុងការចេញទៅតស៊ូប្រយុទ្ធដោយទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេនិងខ្លួនប្រាណរបស់ពួកគេក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះដូចបណ្តាអ្នកមានជំនឿបានតស៊ូនោះឡើយ ហើយពួកគេថែមទាំងបាននិយាយរារាំង បង្អាក់ទឹកចិត្តបងប្អូនរបស់ពួកគេដែលជាពួកពុតត្បុតថាៈ ពួកអ្នកមិនត្រូវចេញដំណើរក្នុងពេលថ្ងៃក្តៅនោះទេ (ដោយសារសមរភូមិតាពូកនាពេលនោះ គឺកើតឡើងក្នុងរដូវក្តៅ)។ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) ពោលទៅកាន់ពួកគេវិញចុះថាៈ ភ្លើងនរកជើហាន់ណាំដែលកំពុងរង់ចាំពួកពុតត្បុតនោះ គឺក្តៅខ្លាំងជាងកម្តៅដែលពួកគេខំគេចពីវានេះទៅទៀត ប្រសិនបើពួកគេបានដឹង។

ហេតុនេះ ចូរឲ្យពួកពុតត្បុតទាំងនោះសើចសប្បាយចំពោះការដែលពួកគេមិនបានចេញទៅតស៊ូប្រយុទ្ធនោះបន្តិចសិនចុះក្នុងជីវិតលោកិយដែលមិនស្ថិតស្ថេរនេះ ហើយពួកគេនឹងយំស្រែកយ៉ាងច្រើនក្នុងជីវិតបរលោករបស់ពួកគេដែលស្ថិតស្ថេរនោះជាមិនខាន។ វាជាការតបស្នងចំពោះការប្រឆាំង អំពើល្មើស និងបាបកម្មដែលពួកគេបានសាងនៅក្នុងលោកិយនេះ។

ប្រសិនបើអល់ឡោះទ្រង់បញ្ជូនអ្នក(ឱព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ឲ្យត្រឡប់ទៅកាន់ក្រុមមួយនៃពួកពុតត្បុតទាំងនោះ ដែលពួកគេនៅបន្តស្ថិតនៅលើភាពពុតត្បុតរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេបានស្នើសុំអ្នកឲ្យអនុញ្ញាតដល់ពួកគេអាចចេញទៅប្រយុទ្ធក្នុងសង្គ្រាមផ្សេងទៀតជាមួយអ្នកនោះ ចូរអ្នកពោលទៅកាន់ពួកគេចុះថាៈ ពួកអ្នក(ឱពួកពុតត្បុត)មិនអាចចេញទៅតស៊ូប្រយុទ្ធក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះជាមួយនឹងខ្ញុំបានជាដាច់ខាត ដែលនេះជាទណ្ឌកម្មលើពួកអ្នក ហើយក៏ជាការប្រុងប្រយ័ត្នខ្លាចភាពវិនាសកម្មដែលអាចកើតមានឡើងដោយសារតែវត្តមានរបស់ពួកអ្នក(ចូលរួមក្នុងសង្គ្រាម)ជាមួយនឹងខ្ញុំ។ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកអ្នកបានពេញចិត្តក្នុងការអង្គុយ(នៅក្នុងផ្ទះ) ហើយមិនចេញទៅច្បាំងក្នុងសមរភូមិតាពូកមកហើយ។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកបន្តការស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះរបស់ពួកអ្នកជាមួយនឹងអ្នកដែលមិនអាចចេញទៅប្រយុទ្ធឯទៀតៗ ដូចជាអ្នកជំងឺ ស្ត្រី និងក្មេងៗចុះ។

ហើយអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)មិនត្រូវសឡាតទៅលើសពនរណាម្នាក់នៃពួកពុតត្បុតដែលបានស្លាប់នោះជាដាច់ខាត ហើយអ្នកក៏មិនត្រូវឈរនៅទីផ្លូវរបស់ពួកគេដើម្បីបួងសួងសុំការអភ័យទោស(ពីអល់ឡោះ)ឲ្យពួកគេនោះដែរ។ នោះគឺដោយសារតែពួកគេមិនបានមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ឡើយ ហើយពួកគេបានស្លាប់ខណៈដែលពួកគេគឺជាពួកដែលចាកចេញពីការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះអល់ឡោះ។ ហើយជនណាដែល(ស្លាប់ទៅ)ស្ថិតក្នុងលក្ខណៈដូចពួកគេនេះ គឺគេមិនត្រូវសឡាត និងមិនត្រូវបួងសួងឲ្យជននោះនោះឡើយ។

ហើយចូរកុំបណ្តោយឲ្យទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ និកូនចៅរបស់ពួកគេធ្វើឲ្យអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ភ្ញាក់ផ្អើល(ចាប់អារម្មណ៍)ឲ្យសោះ។ តាមពិត អល់ឡោះទ្រង់មានចេតនាដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេជាមួយនឹងប្រការទាំងអស់នេះក្នុងជីវិតលោកិយ(របស់ពួកគេ)។ (ការដាក់ទណ្ឌកម្ម)នោះ គឺតាមរយៈការធ្វើឲ្យពួកគេមានលំបាកក្នុងស្វែងវា(ទ្រព្យសម្បត្តិនិងកូនចៅ)ហើយនិងទទួលរងនូវគ្រោះផ្សេងៗដែលកើតឡើងចំពោះវា ហើយនិងដើម្បីឲ្យព្រលឹងរបស់ពួកគេចាកចេញពីខ្លួនរបស់ពួកគេក្នុងខណៈដែលពួកគេស្ថិតនៅលើភាពប្រឆាំង។

ហើយនៅពេលដែលអល់ឡោះបានបញ្ចុះជំពូកណាមួយទៅលើព្យាការីរបស់ទ្រង់ គឺព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ដែលផ្ទុកទៅដោយបទបញ្ជាប្រើឲ្យមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងត្រូវតស៊ូប្រយុទ្ធក្នុងមាគ៌ារបស់ទ្រង់នោះ ពួកដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិក្នុងចំណោមពួកគេបានសុំការអនុញ្ញាតពីអ្នកដើម្បីមិនចូលរួម(ប្រយុទ្ធ)តស៊ូក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះដោយពួកគេបាននិយាយថាៈ សូមអ្នកមេត្តាទុកឲ្យពួកយើងនៅជាមួយអ្នកដែលមិនអាចចេញទៅច្បាំងផ្សេងទៀត ដូចជាអ្នកទន់ខ្សោយ និងចាស់ជរាផងចុះ។

ពួកពុតត្បុតទាំងនោះ ពួកគេពេញចិត្តនឹងឲ្យខ្លួនរបស់ពួកគេទទួលនូវភាពអាម៉ាស និងភាពអាប់ឱន ខណៈពេលដែលពួកគេពេញចិត្តនឹងនៅជាមួយបណ្តាអ្នកដែលមិនអាចចេញទៅប្រយុទ្ធដែលច្បាប់អនុគ្រោះ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់បានបោះត្រាភ្ជិតទៅលើដួងចិត្តរបស់ពួកគេ ដោយសារតែភាពគ្មានជំនឿនិងភាពពុតត្បុតរបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះ ពួកគេមិនដឹងថា តើអ្វីដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ពួកគេនោះឡើយ។

រីឯអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់ និងបណ្តាអ្នកមានជំនឿដែលនៅជាមួយគាត់វិញ ពិតណាស់ ពួកគេមិនបានអវត្តមាន(គេចវេស)ពីការតស៊ូប្រយុទ្ធក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះដូចពួក(ពុតត្បុត)ទាំងនោះនោះឡើយ។ តាមពិត ពួកគេបានតស៊ូក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះដោយទ្រព្យសម្បត្តិនិងខ្លួនប្រាណរបស់ពួកគេ។ ហើយការតបស្នងរបស់ពួកគេនៅឯអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះ គឺផលប្រយោជន៍លោកិយនេះនឹងកើតមានដល់ពួកគេ ដូចជាការទទួលបានជ័យជំនះ(លើសត្រូវ) និងទទួលបាននូវទ្រព្យជ័យភណ្ឌជាដើម។ ហើយពួកគេក៏នឹងទទួលបានផលប្រយោជន៍សម្រាប់ថ្ងៃបរលោករបស់ពួកគេផងដែរ ដែលក្នុងនោះ គឺពួកគេនឹងបានចូលឋានសួគ៌ ហើយនិងទទូលបានជោគជ័យនូវអ្វីដែលពួកគេប្រាថ្នា និងរួចផុតពីអ្វីដែលពួកគេរត់គេច។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានត្រៀមទុកសម្រាប់ពួកគេនូវឋានសួគ៌ដែលមានទន្លេជាច្រើនហូរកាត់ពីក្រោមវិមានរបស់វា ដោយពួកគេស្ថិតនៅទីនោះជាអមតៈដោយមិនស្លាប់នោះឡើយ។ ការតបស្នងទាំងនោះហើយ គឺជាជោគជ័យយ៉ាងធំធេងដែលគ្មានជោគជ័យណាអាចប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។

ហើយមានក្រុមមួយនៃពួកអារ៉ាប់ជនបទដែលនៅក្រុងម៉ាទីណះ និងអ្នកដែលនៅជុំវិញម៉ាទីណះបានមកជួបនឹងអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ ដោយពួកគេបាននិយាយយកលេសដើម្បីឲ្យគាត់(អ្នកនាំសារ)អនុញ្ញាតឲ្យពួកគេអាចអវត្តមានពីការចេញទៅតស៊ូប្រយុទ្ធក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ។ ហើយមានក្រុមមួយផ្សេងទៀតដែលពួកគេមិនចេញទៅប្រយុទ្ធនោះ ពួកគេមិនបាននិយាយយកលេសដោះសារអ្វីឡើយ ដោយសារតែពួកគេមិនជឿជាក់ចំពោះព្យាការី និងមិនមានជំនឿចំពោះការសន្យារបស់អល់ឡោះ។ ពួកទាំងនោះនឹងទទួលនូវទណ្ឌកម្មដ៏សែនឈឺចាប់បំផុត ដោយសារតែភាពគ្មានជំនឿរបស់ពួកគេ។