9. At-Tawba

ហើយបណ្តាអ្នកមានជំនឿទាំងប្រុសទាំងស្រី គឺពួកគេជួយគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយសារតែពួកគេអស់គ្នា គឺជាអ្នកដែលមានជំនឿ។ ពួកគេប្រើគ្នាឲ្យធ្វើអំពើល្អ ពោលគឺរាល់អំពើទាំងឡាយណាដែលអល់ឡោះស្រឡាញ់ពេញចិត្ត គ្រប់ប្រភេទនៃការគោរពប្រតិបត្តិទាំងអស់ ដូចជាការមានជំនឿអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ និងការសឡាតជាដើម។ ហើយពួកគេហាមឃាត់គ្នាពីការប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ពោលគឺរាល់អំពើទាំងឡាយណាដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ខឹងសម្បារនៃរាល់អំពើល្មើសទាំងឡាយ ដូចជាការប្រឆាំង និងការស៊ីប្រាក់ការ។ ហើយពួកគេ(អ្នកមានជំនឿ)ប្រតិបត្តិសឡាតយ៉ាងពេញលេញទៅតាមរបៀបរបបរបស់វាយ៉ាងពេញលក្ខណៈ។ ហើយពួកគេគោរពប្រតិបត្តិតាមអល់ឡោះ និងប្រតិបត្តិតាមអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់។ បណ្តាអ្នកដែលមានលក្ខណៈគួឲ្យកោតសរសើរដូចដែលបានរៀបរាប់ខាងលើនេះហើយដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់នឹងបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មហាខ្លាំងពូកែ ដោយគ្មាននរណាម្នាក់អាចយកឈ្នះទ្រង់បានឡើយ។ ហើយទ្រង់មហាគតិបណ្ឌិតក្នុងការបង្កើត ការចាត់ចែង និងការបញ្ញត្តិច្បាប់របស់ទ្រង់។

អល់ឡោះបានសន្យាចំពោះបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះទ្រង់ ទាំងប្រុសទាំងស្រីថាៈ នៅថ្ងៃបរលោក ទ្រង់នឹងបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងឋានសួគ៌ដែលមានទន្លេជាច្រើនហូរកាត់ពីក្រោមវិមានរបស់វា ដោយពួកគេស្ថិតនៅទីនោះជាអមតៈដោយពួកគេមិនស្លាប់ទៀតនោះទេ ហើយឧបការគុណរបស់ពួកគេក៏មិនកាត់ផ្តាច់ពីពួកគេទៀតនោះដែរ។ ហើយទ្រង់ក៏បានសន្យាចំពោះពួកគេដែរថា ទ្រង់នឹងបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងលំនៅឋានយ៉ាងល្អប្រណីតនៅក្នុងឋានសួគ៌អាត់និន ហើយការពេញចិត្តពីអល់ឡោះចំពោះពួកគេគឺធំធេងជាងនោះទៅទៀត។ ការតបស្នងដូចដែលបានរៀបរាប់ខាងលើនេះ គឺជាជោគជ័យធំធេងបំផុតដែលគ្មានជោគជ័យណាអាចប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។

ឱអ្នកនាំសារ! ចូរអ្នកតស៊ូប្រឆាំងនឹងពួកគ្មានជំនឿដោយការប្រយុទ្ធជាមួយពួកគេដោយផ្លែដាវ ហើយចូរអ្នកតស៊ូប្រឆាំងនឹងពួកពុតត្បុតដោយប្រើពាក្យសម្តីនិងអំណះអំណាង ហើយអ្នកត្រូវតស៊ូប្រឆាំងឲ្យខ្លាំងក្លាជាមួយក្រុមទាំងពីរនេះ ពីព្រោះពួកគេ គឺជាក្រុមដែលសាកសមនឹងទទួលបែបនេះហើយ។ ហើយទីកន្លែងរបស់ពួកគេនៅថ្ងៃបរលោកនោះ គឺឋាននរកជើហាន់ណាំដែលជាកន្លែងវិលត្រឡប់ដ៏អាក្រក់បំផុតរបស់ពួកគេ។

ពួកពុតត្បុតបានស្បថនឹងអល់ឡោះដោយកុហកបោកប្រាស់ថាៈ ពួកគេមិនបាននិយាយពាក្យសម្តីប្រមាថចំពោះអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) និងមើលងាយចំពោះសាសនារបស់អ្នកដូចដែលបានលេចលឺទៅដល់អ្នកនោះឡើយ តែតាមពិត ពួកគេពិតជាបាននិយាយនូវពាក្យសម្តីដែលធ្វើឲ្យពួកគេក្លាយជាពួកដែលគ្មានជំនឿដូចដែលបានលេចលឺទៅដល់អ្នកពិតមែន ហើយពួកគេបានស្តែងចេញនូវភាពគ្មានជំនឿក្រោយពីពួកគេបង្ហាញពីការមានជំនឿរបស់ពួកគេហើយនោះ។ ជាការពិតណាស់ ពួកគេប៉ុនប៉ងធ្វើនូវអ្វីដែលមិនអាចសម្រេចបានដោយការប៉ុនប៉ងសម្លាប់ព្យាការី។ ហើយពួកគេមិនអាចធ្វើអ្វីបានឡើយ លើកលែងតែអ្វីដែលអល់ឡោះទ្រង់ប្រោសប្រទានឲ្យពួកគេដោយឲ្យពួកគេមានបានតាមរយៈជ័យភណ្ឌដែលអល់ឡោះបានប្រទានវាដល់ព្យាការីរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ។ ហើយប្រសិនបើពួកគេសារភាពកំហុសចំពោះអល់ឡោះពីទង្វើពុតត្បុតរបស់ពួកគេនោះ ពិតណាស់ ការសារភាពកំហុសរបស់ពួកគេនោះគឺល្អប្រសើរសម្រាប់ពួកគេជាងការដែលពួកគេនៅតែបន្តស្ថិតនៅលើភាពពុតត្បុតនោះ។ តែប្រសិនបើពួកគេបែរចេញពីការសារភាពកំហុសចំពោះអល់ឡោះនោះ ទ្រង់នឹងដាក់ទណ្ឌកម្មដ៏ឈឺចាប់បំផុតចំពោះពួកគេនៅក្នុងលោកិយនេះ ដោយការសម្លាប់និងការចាប់ជាឈ្លើយសឹក។ ហើយទ្រង់ក៏នឹងដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេផងដែរនៅថ្ងៃបរលោកនូវទណ្ឌកម្មដ៏ឈឺចាប់បំផុតដោយ(បញ្ចូលពួកគេទៅក្នុង)ភ្លើងនរក។ ហើយពួកគេគ្មានអ្នកគាំពារណាដែលអាចគាំពារពួកគេ និងអាចជួយសង្គ្រោះពួកគេពីទណ្ឌកម្មបានឡើយ ហើយក៏គ្មានអ្នកជួយណាដែលអាចជួយការពារពួកគេពីទណ្ឌកម្មបាននោះដែរ។

ហើយក្នុងចំណោមពួកពុតត្បុត គឺមានអ្នកដែលបានសន្យានឹងអល់ឡោះថាៈ ប្រសិនបើអល់ឡោះជាម្ចាស់ផ្តល់ឲ្យពួកយើងនូវការប្រោសប្រទាន(លាភសក្ការៈ)របស់ទ្រង់នោះ ពួកយើងប្រាកដជានឹងធ្វើការបរិច្ចាគទៅឲ្យអ្នកដែលមានតម្រូវការចាំបាច់ជាមិនខាន ហើយពួកយើងប្រាកដជានឹងស្ថិតក្នុងចំណោមបណ្តាអ្នកដែលសាងទង្វើកុសលមិនខានឡើយ។

តែនៅពេលដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ផ្តល់ឲ្យពួកគេនូវការប្រោសប្រទានរបស់ទ្រង់នោះ ពួកគេបែរជាមិនគោរពតាមអ្វីដែលពួកគេបានសន្យាជាមួយនឹងអល់ឡោះទៅវិញ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានហាមឃាត់(កំណាញ់)ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេដោយមិនព្រមបរិច្ចាគអ្វីបន្តិចឡើយ ហើយពួកគេបានបែរចេញក្នុងនាមពួកគេជាពួកដែលប្រឆាំងនឹងសេចក្តីជំនឿ។

ហើយទ្រង់ក៏បានដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេ ដោយបានដាក់ភាពពុតត្បុតទៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ពួកគេរហូតដល់ថ្ងៃបរលោក ជាទណ្ឌកម្មសម្រាប់ពួកគេដោយសារតែពួកគេក្បត់សន្យាចំពោះអល់ឡោះ និងចំពោះការកុហកបោកប្រាស់របស់ពួកគេ។

ពួកដែលមើលស្រាលសប្បុរសជនទាំងឡាយរបស់អ្នកមានជំនឿដែលពួកគេបានបរិច្ចាគ(ទ្រព្យសម្បត្តិ)បន្តិចបន្តួច និងអ្នកដែលពួកគេពុំសូវមានទ្រព្យធនក្នុងការបរិច្ចាគ តែពួកគេបានបរិច្ចាគតាមលទ្ធភាពដែលពួកគេមាន ដោយពួកគេ(ពួកដែលមើលស្រាល)បានសើចចំអកឲ្យអ្នកទាំងនោះ(អ្នកមានជំនឿដែលបរិច្ចាគ)ដោយពួកគេបាននិយាយថាៈ តើពួកគេទទួលបានអ្វីពីការបរិច្ចាគ(ដ៏តិចតួច)របស់ពួកគេនេះ? អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានសើចចំអកចំពោះពួកគេវិញដែរ ដែលវាជាការតបស្នងទៅលើការសើចចំអករបស់ពួកគេចំពោះបណ្តាអ្នកមានជំនឿ ហើយពួកគេនឹងទទួលទណ្ឌកម្មដ៏សែនខ្លោចផ្សាបំផុត។

ទោះបីជាអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)សុំការអភ័យទោស(ពីអល់ឡោះ)ឲ្យពួកគេ ឬមិនសុំអភ័យទោសឲ្យពួកគេក៏ដោយ(ក៏អល់ឡោះមិនអភ័យទោសឲ្យពួកគេដែរ) ហើយទោះបីអ្នកសុំការអភ័យទោសឲ្យពួកគេចំនួនចិតសិបដងទៀតក៏ដោយ ក៏ចំនួនដ៏ច្រើននៃការសុំការអភ័យទោស(របស់អ្នក)ឲ្យពួកគេនោះ មិនអាចឲ្យអល់ឡោះជាម្ចាស់ផ្តល់ការអភ័យទោសដល់ពួកគេនោះដែរ ពីព្រោះពួកគេ គឺជាពួកប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មិនចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់ការពិតចំពោះពួកដែលចាកចេញពីការប្រតិបត្តិតាមច្បាប់របស់ទ្រង់ដោយចេតនានោះឡើយ។