9. At-Tawba

ហើយទោះបីជាពួកគេលះបង់(បរិច្ចាគ)ទ្រព្យសម្បត្តិតិចក្ដី ច្រើនក្ដី ហើយទោះបីជាពួកគេឆ្លងកាត់ជ្រលងភ្នំណាមួយក៏ដោយ គឺសុទ្ធតែត្រូវបានគេកត់ត្រាសម្រាប់ពួកគេនូវអ្វីដែលពួកបានប្រព្រឹត្តនៃការលះបង់ និងការធ្វើដំណើរ ដើម្បីឲ្យអល់ឡោះនឹងតបស្នងដល់ពួកគេយ៉ាងពេញលេញ។ ហេតុនេះ នៅថ្ងៃបរលោក អល់ឡោះនឹងតបស្នងឲ្យពួកគេនូវផលបុណ្យដ៏ប្រសើរបំផុតនូវអ្វីដែលពួកគេបានសាង។

ហើយចំពោះបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿ គឺមិនគប្បីចេញទៅធ្វើសង្រ្គាមទាំងអស់គ្នានោះទេ ដើម្បីកុំឲ្យពួកគេត្រូវបានសត្រូវសម្លាប់ទាំងអស់គ្នាប្រសិនបើសត្រូវរបស់ពួកគេបង្ហាញខ្លួនចំពោះពួកគេ។ ដូច្នេះ មួយក្រុមក្នុងចំណោមពួកគេត្រូវចេញទៅប្រយុទ្ធ និងទុកមួយក្រុមទៀតឲ្យនៅជាមួយអ្នកនាំសារអល់ឡោះ និងឲ្យពួកគេស្វែងយល់ពីសាសនានូវអ្វីដែលពួកគេស្ដាប់ឮពីអ្នកនាំសារអំពីគម្ពីរគួរអាន និងក្បួនច្បាប់ផ្សេងៗ និងដើម្បីទូន្មាននូវអ្វីដែលពួកគេបានដឹងទៅចំពោះក្រុមរបស់ពួកគេនៅពេលដែលពួកគេបានត្រឡប់មកពីធ្វើសង្គ្រាមវិញ។ សង្ឃឹមថាពួកគេនឹងប្រុងប្រយ័ត្នពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះ និងការដាក់ទោសរបស់ទ្រង់។ ហេតុនេះ ពួកគេត្រូវអនុវត្តតាមបទបញ្ជារបស់ទ្រង់ និងចៀសវាងពីប្រការទាំងឡាយដែលទ្រង់បានហាមឃាត់របស់ទ្រង់។ ច្បាប់នេះគឺចំពោះកងពលតូច(សារីយ៉ះ)ដែលអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់បានបញ្ជូនទៅកាន់តំបន់ណាមួយ ហើយគាត់បានជ្រើសរើសមួយក្រុមក្នុងចំណោមមិត្តភក្តិរបស់គាត់ដើម្បីចេញទៅប្រយុទ្ធ។

អល់ឡោះបានបង្គាប់ប្រើបណ្ដាអ្នកមានជំនឿឲ្យប្រយុទ្ធនឹងពួកប្រឆាំងដែលនៅជិតពួកគេបំផុត ពីព្រោះពួកគេអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់បណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿដោយសារតែពួកគេនៅជិតនឹងអ្នកមានជំនឿ។ ហើយក៏ដូចគ្នាដែរ ទ្រង់បានបង្គាប់ប្រើពួកគេឲ្យបង្ហាញពីភាពរឹងមាំ និងភាពខ្លាំងក្លារបស់ពួកគេដើម្បីបំភ័យពួកប្រឆាំង និងដើម្បីទប់ស្កាត់ប្រការអាក្រក់របស់ពួកគេ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់នៅជាមួយបណ្ដាអ្នកមានជំនឿដែលកោតខ្លាច តាមរយៈការជួយ និងការគាំទ្ររបស់ទ្រង់។

ហើយនៅពេលដែលអល់ឡោះបានបញ្ចុះជំពូកមួយ(នៃគម្ពីរគួរអាន)ទៅលើអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នោះ ក្នុងចំណោមពួកពុតត្បុត មានអ្នកខ្លះបានសួរដោយការចំអកថាៈ តើមានអ្នកណាក្នុងចំណោមពួកអ្នក ដែលការបញ្ចុះជំពូកមួយនេះធ្វើឲ្យគេកាន់តែមានជំនឿថែមទៀតចំពោះអ្វីដែលមូហាំម៉ាត់បាននាំមកនោះ? ចំណែកឯបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងជឿជាក់ចំពោះអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់វិញនោះ ពិតណាស់ការបញ្ចុះជំពូកនេះ គឺកាន់តែបន្ថែមនូវសេចក្តីជំនឿទៅលើសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេ(ដែលមាន)ពីមុនថែមទៀត ហើយពួកគេសប្បាយរីករាយនឹងវ៉ាហ៊ីដែលគេ(អល់ឡោះ)បានបញ្ចុះមក ដោយសារនៅក្នុងវានោះ គឺពោរពេញទៅដោយផលប្រយោជន៍ចំពោះពួកគេ ទាំងក្នុងលោកិយនិងថ្ងៃបរលោក។

ហើយចំណែកឯពួកពុតត្បុតវិញ ជាការពិតណាស់ ការបញ្ចុះគម្ពីរគួរអានដែលនៅក្នុងវានូវក្បួនច្បាប់ និងច្បាប់ព្រហ្មទណ្ឌនោះ គឺកាន់តែបន្ថែមឲ្យពួកគេនូវជំងឺ(ក្នុងដួងចិត្ត) និងភាពអាក្រក់(ដល់ពួកគេ)ថែមទៀត ដោយសារតែការបដិសេធរបស់ពួកគេចំពោះអ្វីដែលគេបានបញ្ចុះមក។ ដូច្នេះ ចិត្តរបស់ពួកគេកាន់តែមានជំងឺថែមទៀតនៅពេលណាដែលគម្ពីរគួរអានកាន់តែបញ្ចុះមក ពីព្រោះពួកគេ រាល់ពេលដែលមានអ្វីមួយបានបញ្ចុះមក គឺពួកគេតែងមានភាពមន្ទិលសង្ស័យចំពោះអ្វីដែលមាននៅក្នុងវា ហើយពួកគេស្លាប់ដោយស្ថិតក្នុងភាពគ្មានជំនឿ។

តើពួកពុតត្បុត(ទាំងនោះ)មិនមើលដោយយកជាមេរៀនចំពោះការសាកល្បងរបស់អល់ឡោះចំពោះពួកគេ តាមរយៈការលាតត្រដាងពីស្ថានភាពរបស់ពួកគេ និងបកអាក្រាតពីភាពពុតត្បុតរបស់ពួកគេ ជារៀងរាល់ឆ្នាំ ចំនួនមួយដង ឬពីរដងទេឬ? ក្រោយមក ទោះបីជាពួកគេដឹងថា អល់ឡោះទ្រង់គឺជាអ្នកដែលធ្វើបែបនោះចំពោះពួកគេក៏ដោយ ក៏ពួកគេនៅតែមិនសារភាពកំហុសចំពោះទ្រង់ពីភាពគ្មានជំនឿរបស់ពួកគេ និងនៅតែមិនបោះបង់(បញ្ឈប់)ភាពពុតត្បុតរបស់ពួកគេដដែល។ ហើយពួកគេក៏មិនភ្ញាក់រលឹកចំពោះអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះពួកគេដែរ ដែលថា ជាការពិតណាស់ វា(ការសាកល្បង)គឺមកពីអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះ។

ជាការពិតណាស់ អ្នកនាំសារម្នាក់(គឺព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ដែលចេញមកអំពីពូជពង្សរបស់ពួកអ្នក(ឱជនជាតិអារ៉ាប់)បានមកដល់ពួកអ្នក ដែលគាត់ក៏ជាជនជាតិអារ៉ាប់ដូចពួកអ្នកដែរ។ គាត់ជាអ្នកទទួលរងការលំបាកដូចអ្វីដែលពួកអ្នកបានទទួលរងការលំបាកនោះដែរ។ គាត់ប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្លាំងក្លាក្នុងការចង្អុលបង្ហាញពួកអ្នក និងយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះពួកអ្នក ហើយគាត់ជាអ្នកដែលមានភាពទន់ភ្លន់ និងក្តីមេត្តាករុណាចំពោះបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿជាពិសេស។

តែប្រសិនបើពួកគេបែរចេញពីអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) និងមិនមានជំនឿចំពោះអ្វីដែលអ្នកបាននាំមកទេនោះ ដូច្នេះ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកគេថាៈ អល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយសម្រាប់ខ្ញុំ ដែលគ្មានម្ចាស់ណាដែលត្រូវគេគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដក្រៅពីទ្រង់ឡើយ។ ចំពោះទ្រង់តែមួយគត់ដែលខ្ញុំប្រគល់ការទុកចិត្ត ហើយទ្រង់ជាម្ចាស់អារ៉ស្ហដ៏ធំធេង។