وَإِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى ٱلْحَوَارِيِّۦنَ أَنْ ءَامِنُوا۟ بِى وَبِرَسُولِى قَالُوٓا۟ ءَامَنَّا وَٱشْهَدْ بِأَنَّنَا مُسْلِمُونَ
“තවද මාවද, මගේ දූතයාවද (ඔබවද), විශ්වාස කරන මෙන් (හවාරීහූන් වන ඔබගේ) ගෝලයින්ට මා දැනුම් දුන් අවස්ථාවේදී ඔවුන් “(ඒ අන්දමටම) අපි විශ්වාස කළෙමු. නියත වශයෙන්ම අපි (ඔබට සම්පූර්ණයෙන්ම අවනත වී සිටින) මුස්ලීම්වරුන් බවට ඔබම සාක්ෂී වශයෙන් සිටිනු මැනව!” යයි පැවසීමද, සිතා බලනු” (යයිද එදින පවසනු ඇත).
මා හා ඔබ ව විශ්වාස කරන මෙන් හවාරිය්යීන්වරුන්ට මා දැනුම් දුන් අවස්ථාවේදී උදව් කරුවන් බවට ඔවුන් පත් කරමින් මම ඔබට සතුට ගෙන දී ආශිර්වාද කළ අවස්ථාව මෙනෙහි කර බලනු. එවිට ඔවුහු යටත් වී එයට පිළිතුරු දුන්හ. තවද අපි විශ්වාස කළෙමු, අපගේ පරමාධිපතියාණනි! සැබැවින්ම ඔබට අවනත වූ මුස්ලිම්වරුන් බව ඔබ අප වෙනුවෙන් සාක්ෂි දරනු යැයි පවසා සිටියහ.