4. An-Nisaa

ហើយជនណាដែលបានសាងកំហុសដោយអចេតនា ឬសាងបាបកម្មអ្វីមួយដោយចេតនា ក្រោយមក គេទម្លាក់កំហុសនោះទៅលើអ្នកដែលគ្មានកំហុសនោះ ពិតប្រាកដណាស់ គេនឹងត្រូវទទួលរងនូវការមួលបង្កាច់ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ និងបាបកម្មនោះវិញយ៉ាងច្បាស់លាស់លើទង្វើដែលគេបានធ្វើនោះ។

ហើយប្រសិនបើគ្មានការប្រោសប្រទានរបស់អល់ឡោះមកលើអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) ដោយការការពារអ្នកទេនោះ ប្រាកដជាក្រុមមួយក្នុងចំណោមពួកដែលក្បត់លើខ្លួនឯងនោះនឹងធ្វើឲ្យអ្នកវង្វេងពីការពិតដែលជាហេតុធ្វើឲ្យអ្នកកាត់ក្ដីដោយអយុត្តិធម៌ជាមិនខាន។ ប៉ុន្តែពួកគេមិនបានធ្វើឲ្យនរណាម្នាក់វង្វេងយ៉ាងពិតប្រាកដក្រៅពីខ្លួនរបស់ពួកគេឡើយ ពីព្រោះលទ្ធផលនៃការព្យាយាមធ្វើឲ្យអ្នកដទៃវង្វេងនោះ នឹងធ្លាក់ទៅលើពួកគេវិញ។ ហើយអល់ឡោះបានបញ្ចុះមកឲ្យអ្នកនូវគម្ពីរគួរអាន និងស៊ុណ្ណះ(មាគ៌ាព្យាការី) ហើយទ្រង់បានបង្រៀនអ្នកនូវការចង្អុលបង្ហាញ និងភាពឈ្លាសវៃដែលអ្នកមិនធ្លាប់បានដឹងពីមុនមកសោះ។ ហើយប្រោសប្រទានរបស់អល់ឡោះមកលើអ្នកតាមរយៈ(ការផ្តល់)ភាពជាព្យាការី និង(ផ្តល់)ការការពារនោះ គឺធំធេងបំផុត។

ចំពោះពាក្យសម្ដីខ្សឹបខ្សៀវគ្នារវាងមនុស្សលោកនោះ ភាគច្រើនគឺមិនមានភាពល្អប្រសើរឡើយ ហើយក៏គ្មានផលប្រយោជន៍អ្វីពីវាដែរ លើកលែងតែពាក្យសម្ដីនោះជាការប្រើឲ្យបរិច្ចាគទាន ឬប្រើគេឲ្យធ្វើអំពើល្អដែលច្បាប់(ឥស្លាម)បានចែង និងប្រាជ្ញាក៏ទទួលស្គាល់ថាជាអំពើល្អ ឬមួយជាការអំពាវនាវទៅរកការផ្សះផ្សាគ្នារវាងអ្នកដែលមានជម្លោះនឹងគ្នាប៉ុណ្ណោះ។ ហើយជនណាដែលធ្វើដូច្នោះដើម្បីស្វែងរកការពេញចិត្តពីអល់ឡោះនោះ គឺយើងនឹងប្រទានឲ្យគេនូវផលបុណ្យដ៏ធំធេង។

ហើយជនណាដែលបដិសេធនឹងអ្នកនាំសារ និងប្រឆាំងនឹងគាត់ចំពោះអ្វីដែលគាត់បាននាំមកបន្ទាប់ពីការពិតបានលាតត្រដាងចំពោះគេ ហើយគេនៅតែដើរតាមមាគ៌ាផ្សេងពីមាគ៌ារបស់អ្នកមានជំនឿទៀតនោះ យើងនឹងបោះបង់គេនិងអ្វីដែលគេបានជ្រើសរើសសម្រាប់ខ្លួនរបស់គេនោះ ហើយយើងនឹងមិនចង្អុលបង្ហាញគេទៅរកការពិតនោះឡើយ ព្រោះតែគេមានចេតនាងាកចេញពីវា។ ហើយយើងនឹងបញ្ចូលគេទៅក្នុងឋាននរកជើហាន់ណាំ ដោយគេនឹងទទួលរងនូវកម្ដៅដ៏ក្តៅបំផុតរបស់វា។ ហើយឋាននរកនោះ គឺជាកន្លែងវិលត្រឡប់ដ៏អាក្រក់បំផុតសម្រាប់អ្នកដែលចូលទៅក្នុងវា។

ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះមិនអភ័យទោសឲ្យអ្នកដែលធ្វើស្ហ៊ីរិក(ពហុទេពនិយម)នឹងទ្រង់ឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់នឹងឲ្យអ្នកដែលធ្វើស្ហ៊ីរិកនោះស្ថិនៅជាអមតៈក្នុងឋាននរក។ ប៉ុន្តែទ្រង់នឹងអភ័យទោសចំពោះបាបកម្មផ្សេងពីការធ្វើស្ហ៊ីរិកចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាដោយក្ដីមេត្តាករុណា និងការប្រោសប្រណីរបស់ទ្រង់។ ហើយជនណាដែលធ្វើស្ហ៊ីរិកនឹងអល់ឡោះនោះ គេពិតជាបានវង្វេងពីមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវ និងឃ្លាតចេញពីមាគ៌ានោះដ៏សែនឆ្ងាយជាមិនខាន ពីព្រោះគេបានធ្វើឲ្យអ្នកបង្កើត(គឺអល់ឡោះជាម្ចាស់) និងអ្នកដែលត្រូវបានគេបង្កើតមានភាពស្មើគ្នា។

ពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះ មិនគោរពសក្ការៈនិងមិនបួងសួងសុំពីអ្នកណាផ្សេងរួមជាមួយនឹងអល់ឡោះជាម្ចាស់ឡើយ លើកលែងតែរូបបដិមាករដែលត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះជាភេទស្រី ដូចជា ឡាត និងអ៊ុសហ្សាប៉ុណ្ណោះ ដែលវា(បដិមាករ)មិនអាចផ្តល់ប្រយោជន៍ ហើយក៏មិនអាចផ្តល់គ្រោះថ្នាក់អ្វីឡើយ។ ហើយតាមពិត អ្វីដែលពួកគេគោរពសក្ការៈនោះ គឺជាស្ហៃតនដែលវាបានចាកចេញពីការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះអល់ឡោះប៉ុណ្ណោះ ដែលគ្មានផលល្អអ្វីចំពោះវាឡើយ ពីព្រោះវា(ស្ហៃតន)គឺជាអ្នកដែលប្រើឲ្យពួកគេគោរពសក្ការៈរូបដិមាករទាំងនោះ។

ហេតុដូច្នោះ អល់ឡោះបានធ្វើឲ្យវា(ស្ហៃតន)ឃ្លាតឆ្ងាយពីក្ដីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់។ ហើយស្ហៃតនបានស្បថនឹងម្ចាស់របស់វាថាៈ ខ្ញុំពិតជានឹងយកចំណែកមួយដែលបានកំណត់(ចំណែកអាក្រក់)អំពីបណ្តាខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ដែលខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យពួកគេវង្វេងចេញពីការពិតជាមិនខាន។

១១៩. ហើយខ្ញុំប្រាកដជានឹងបង្វែរពួកគេឱ្យចេញពីមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់ទ្រង់ និងបញ្ឆោតពួកគេឲ្យរវើរវាយជាមួយនឹងការសន្យាភូតកុហកដែលវាជាការលម្អដល់ពួកគេនូវភាពវង្វេងរបស់ពួកគេ ហើយខ្ញុំប្រាកដជានឹងប្រើពួកគេឲ្យកាត់ស្លឹកត្រចៀកសត្វពាហនៈដើម្បីដាក់បម្រាមនូវអ្វីដែលអល់ឡោះបានអនុញ្ញាត(ដោយពួកគេនិយាយថា សត្វដែលកាត់ស្លឹកត្រចៀករួច គឺហាមបរិភោគ) ព្រមទាំងខ្ញុំប្រាកដជានឹងប្រើឲ្យពួកគេផ្លាស់ប្ដូរការបង្កើតរបស់អល់ឡោះ និងលក្ខណៈធម្មជាតិដើមនៃការបង្កើតរបស់ទ្រង់(សាសនាឥស្លាម)ជាមិនខាន។ ហើយជនណាដែលយកស្ហៃតនធ្វើជាអ្នកគាំពារ ដោយឱ្យវាគ្រប់គ្រងនិងដើរតាមវានោះ ពិតប្រាកដណាស់ គេនឹងទទួលនូវការខាតបង់យ៉ាងច្បាស់លាស់ដោយសារគេបានយកស្ហៃតនដែលត្រូវគេដាក់បណ្ដាសានោះ ធ្វើជាអ្នកគាំពារ។

ស្ហៃតនបានសន្យាជាមួយពួកគេ(ពួកដែលដើរតាមវា)នូវការសន្យាភូតកុហក និងបញ្ឆោតពួកគេឲ្យរវើរវាយជាមួយនឹងការស្រមើស្រមៃដែលមិនពិត។ ហើយជាក់ស្តែង ស្ហៃតនមិនបានសន្យាអ្វីជាមួយពួកគេក្រៅពីការបោកបញ្ឆោតដែលគ្មានការពិតនោះឡើយ។