وَمَا كَانَ لِنَبِىٍّ أَن يَغُلَّ ۚ وَمَن يَغْلُلْ يَأْتِ بِمَا غَلَّ يَوْمَ ٱلْقِيَٰمَةِ ۚ ثُمَّ تُوَفَّىٰ كُلُّ نَفْسٍۢ مَّا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ
(هه‌ندێک گومانیان برد که پێغه‌مبه‌ر (صلی الله علیه وسلم) له دا‌به‌شکردنی ده‌سکه‌وتدا نادادیی ده‌کات) بێگومان بۆ هیچ پێغه‌مبه‌رێک نه‌بووه که نادادی و خیانه‌ت بکات، هه‌ر که‌س ناحه‌قی و نادادی بکات له ڕۆژی قیامه‌تدا نادادیه‌که‌ی (یه‌خه‌ی پێ ده‌گرێت و) به‌کۆڵیه‌وه‌یه‌تی، له‌وه‌ودوا پاداشتی هه‌ر که‌سێک به‌گوێره‌ی کرده‌وه‌کانی ده‌درێته‌وه و ئه‌وانه سته‌میان لێناکرێت.
[ وَمَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَغُلَّ ] بۆ هیچ پێغه‌مبه‌رێك نیه له پێغه‌مبه‌ران كه غلول بكات واته: له غه‌نیمه‌ت بدزێ (ابن عباس) ئه‌فه‌رمووێ: پارچه قوماشێك له غه‌نیمه‌كانی به‌در دیار نه‌ما یه‌كێك له دووڕووه‌كان وتوویه‌تی: له‌وانه‌یه پێغه‌مبه‌ری خوا - صلی الله علیه وسلم - بردبێتی خوای گه‌وره ئه‌م ئایه‌ته‌ی دابه‌زاند: بۆ هیچ پێغه‌مبه‌رێك نیه كه له غه‌نیمه‌ت بدزێ ئیشی ئه‌وان نیه پێغه‌مبه‌ران له‌وه پاكترن و خیانه‌ت ناكه‌ن، وه به (يُغَلَّ) ده‌خوێنرێته‌وه، واته: نابێت دزى و ناپاكى له پێغه‌مبه‌ران بكرێت و تۆمه‌تبار بكرێن [ وَمَنْ يَغْلُلْ يَأْتِ بِمَا غَلَّ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ] وه ئه‌گه‌ر كه‌سێكیش شتی وا بكات ئه‌وا له ڕۆژی قیامه‌تدا ئه‌وه‌ی كه دزیویه‌تی ئه‌یهێنێ واته: تاوانه و خوای گه‌وره لێی ئه‌پرسێته‌وه له‌و خیانه‌ته‌ی كردۆتی، (وه دیارى وه‌رگرتن له خه‌ڵكى له‌لایه‌ن فه‌رمانبه‌رانى ده‌وڵه‌ته‌وه جۆرێكه له دزى) [ ثُمَّ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ مَا كَسَبَتْ ] پاشان هه‌موو كه‌سێك ئه‌وه‌ی كه به‌ده‌ستی هێناوه له چاك و خراپ ئه‌جرو پاداشتی خۆی یان سزای خۆی به‌ته‌واوی وه‌رئه‌گرێ [ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ (١٦١) ] وه هیچ كه‌سێ زوڵم و سته‌می لێ ناكرێ .