3. Aal-i-Imraan

เราจะโยนความหวาดกลัวอันมหันต์เข้าไปในจิตใจของบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาต่ออัลลอฮ์ จนกระทั่งพวกเขาไม่สามารถยืนหยัดต่อสู้กับพวกเจ้าได้ เนื่องจากพวกเขาได้เอาพระเจ้าจอมปลอมต่าง ๆ ที่พวกเขาเคารพบูชาตามอารมร์ใฝ่ต่ำของพวกเขามาเป็นภาคีเทียบเท่ากับอัลลอฮ์ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ไม่มีหลักฐานยืนยันจากพระองค์เลย และที่พำนักของพวกเขาที่พวกเขาจะกลับไปในปรโลกคือไฟนรก ซึ่งมันเป็นที่พำนักอันชั่วช้ายิ่งสำหรับบรรดาผู้อธรรม

และจงรำลึก (โอ้บรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลาย) ขณะที่พวกเจ้าปลีกตัวออกจากสมรภูมิอุหุดเพื่อหนีเอาตัวรอด เนื่องจากพวกเจ้าประสบกับความปราชัยเพราะฝืนคำสั่งของท่านเราะสูลจนไม่มีใครหันมามองซึ่งกันและกัน ทั้ง ๆ ที่ท่านเราะสูลกำลังร้องเรียกพวกเจ้าจากทางด้านหลังระหว่างพวกเจ้ากับบรรดาผู้ตั้งภาคี โดยท่านกล่าวว่า: จงกลับมาหาฉัน โอ้บ่าวของอัลลอฮ์ จงกลับมาหาฉัน โอ้บ่าวของอัลลอฮ์ แล้วอัลลอฮ์ก็ได้ทรงตอบแทนการกระทำของพวกเจ้านี้ด้วยความเจ็บปวดและความคับแคบเนื่องจากชัยชนะและทรัพย์เฉลยได้หลุดมือพวกเจ้าไป และตามมาด้วย (ผลตอบแทนแห่ง) ด้วยความเจ็บปวนและความคับแคบด้วยข่าวลือระหว่างพวกเจ้าว่าท่านนบีถูกฆ่าเสียชีวิต และแน่นอนพระองค์ได้ทรงประทานเหตุการณ์นี้ลงมาแก่พวกเจ้าเพื่อไม่ให้พวกเจ้าเสียใจกับชัยชนะและทรัพย์เฉลยที่ได้หลุดมือพวกเจ้าไป และไม่เสียใจกับการตายและบาทแผลที่ได้ประสบแก่พวกเจ้า ภายหลังจากที่พวกเจ้าได้รู้ว่าท่านนบียังไม่ได้ถูกฆ่าเสียชีวิต ซึ่งทำให้เคราะห์ร้ายและความเจ็บปวดต่าง ๆ เบาบางลงสำหรับพวกเจ้า และอัลลอฮ์ทรงรอบรู้ยิ่งถึงทุกสิ่งที่พวกเจ้ากระทำกัน ไม่มีสิ่งใดจะซ่อนเร้นพระองค์ได้ทั้งการงานของหัวใจและการกระทำของอวัยวะร่างกายของพวกเจ้า

หลังจากความเจ็บปวดและความคับแคบนั้นพระองค์ก็ได้ทรงประทานความสงบใจและความเชื่อมั่นแก่กลุ่มหนึ่งจากพวกเจ้า (คือบรรดาผู้ที่มีความเชื่อมั่นในสัญญาของอัลลอฮ์) โดยพระองค์ทรงให้พวกเขางีบหลับชั่วขณะแล้วทำให้หัวใจของพวกเขารู้สึกปลอดภัยและสงบสุข และอีกกลุ่มหนึ่งนั้น พระองค์ไม่ได้ทำให้พวกเขาปลอดภัยหรืองีบหลับไป พวกเขาคือบรรดามุนาฟิกที่ไม่คิดอะไรนอกจากให้ตัวเองได้รอด พวกเขาตกอยู่ในภาวะกระวนกระวายและหวาดกลัว กล่าวหาอัลลอฮ์ในทางที่ไม่ดี ว่าอัลลอฮ์จะไม่ทรงช่วยเหลือเราะสูลและไม่ทรงสนับสนุนบ่าวของพระองค์ เฉกเช่นการกล่าวหาของพวกสมัยงมงายยุคก่อน (ยุคอัลญะฮิลียะฮ์) พวกเขาไม่ให้เกียรติอัลลอฮ์อย่างแท้จริง บรรดามุนาฟิกเหล่านั้นที่มีความเขลาเกี่ยวอัลลอฮ์จึงกล่าวว่า: พวกเราไม่มีสิทธิคิดวางแผนในการออกสู้รบเลย และหากพวกเรามีส่วนในกิจการนี้พวกเราคงไม่ออกมาหรอก จงกล่าวตอบแก่พวกเขาเถิด (โอ้นบี) ว่า แท้จริงกิจการทั้งหลายเป็นสิทธิของอัลลอฮ์พระองค์จะทรงกำหนดในสิ่งที่พระองค์ทรงประสงค์ และจะทรงตัดสินในสิ่งที่พระองค์ต้องการ พระองค์เป็นผู้ทรงกำหนดให้พวกเจ้าออกมา และบรรดามุนาฟิกนั้นพวกเขาปกปิดความสงสัยและความคิดที่ไม่ดีไว้ในใจของพวกเขาซึ่งไม่เปิดเผยให้เจ้ารู้ โดยที่พวกเขากล่าวว่า: หากพวกเรามีสิทธิคิดวางแผนในการออกสู้รบ พวกเราคงจะไม่ถูกฆ่าตายที่นี่หรอก จงกล่าวตอบแก่พวกเขาเถิด (โอ้นบี) ว่า ถึงแม้พวกเจ้าจะอยู่ในบ้านห่างไกลจากสมรภูมิรบ แน่นอนบรรดาผู้ที่อัลลอฮ์ได้ทรงกำหนดความตายไว้แก่พวกเขาในหมู่พวกเจ้า พวกเขาจะออกไปหาความตายของพวกเขา และอัลลอฮ์มิได้ทรงกำหนดเหล่านี้มา นอกจากเพื่อพระองค์จะทรงทดสอบสิ่งที่มีอยู่ในหัวใจของพวกเจ้า เช่น ความตั้งใจและเจตนารมณ์ และเพื่อจะทรงแยกแยะการศรัทธาออกจากการกลับกลอก และอัลลอฮ์ทรงรอบรู้ยิ่งถึงสิ่งที่อยู่ในหัวใจของบ่าวของพระองค์ ไม่มีสิ่งใดจะซ่อนเร้นจากการรอบรู้ของพระองค์ได้

แท้จริงบรรดาผู้ปราชัยในหมู่พวกเจ้า (โอ้สาวกของมุหัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม) ในวันที่กองทัพของบรรดาผู้ตั้งภาคีและกองทัพของบรรดามุสลิมได้เผชิญหน้ากันในสงครามอุหุดนั้น แท้จริงชัยฏอนได้ชักนำพวกเขาให้สะดุด เนื่องจากบาปส่วนหนึ่งที่พวกเขาได้กระทำไว้ และแน่นอนอัลลอฮ์ก็ได้อภัยให้แก่พวกเขา โดยที่พระองค์มิได้ลงโทษพวกเขาซึ่งนับเป็นความโปรดปรานและความเมตตาจากพระองค์ แท้จริงอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงอภัยโทษสำหรับผู้ที่เตาบะฮ์กลับเนื้อกลับตัว และเป็นผู้ทรงขันติโดยที่พระองค์นั้นไม่ทรงรีบในการลงโทษ

โอ้บรรดาผู้ศรัทธาต่ออัลลอฮ์และปฏิบัติตามเราะสูลของพระองค์ จงอย่าเป็นดังเช่นบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาจากกลุ่มมุนาฟิก โดยที่พวกเขาจะกล่าวแก่พวกพ้องของพวกเขา เมื่อพวกพ้องของพวกเขาออกเดินทางเพื่อแสวงหาปัจจัยยังชีพหรือเมื่อเข้าร่วมเป็นนักรบจนทำให้เสียชีวิตหรือถูกฆ่าตาย ว่า: ถ้าหากพวกเขาอยู่กับเราโดยไม่ออกไปหรือไม่เข้าร่วมรบ พวกเขาก็จะไม่ตายและจะไม่ถูกฆ่าแน่นอน ซึ่งอัลลอฮ์ได้ทำให้หัวใจของพวกเขามีความเชื่อเช่นนี้ เพื่อเป็นการเพิ่มความเสียใจและความเศร้าโศกในหัวใจของพวกเขา และอัลลอฮ์องค์เดียวเท่านั้นที่ทรงให้มีชีวิตและทรงให้ตายด้วยความประสงค์ของพระองค์ โดยที่การนั่งอยู่กับที่จะไม่สามารถหักห้ามลิขิตของพระองค์ และการออกไปก็ไม่สามารถรีบเร่งลิขิตของพระองค์ได้เช่นกัน และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงเห็นในสิ่งที่พวกเจ้ากระทำกัน ซึ่งการงานต่าง ๆ ของพวกเจ้าจะไม่สามารถปกปิดจากการรู้เห็นของพระองค์ได้ และพระองค์จะทรงตอบแทนพวกเจ้าถึงการงานนั้น

และแน่นอน หากพวกเจ้า (โอ้บรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลาย) ถูกฆ่าหรือตายในหนทางของอัลลอฮ์ อัลลอฮ์ก็จะทรงอภัยโทษอันมหาศาลแก่พวกเจ้าอย่างแน่นอน และพระองค์จะทรงเอ็นดูเมตตาพวกเจ้า ซึ่งมันย่อมดีกว่าโลกดุนยาทั้งใบและรวมถึงทุกสรรพสิ่งที่ชาวโลกต่างสะสมมันอยู่จากความโปรดปรานของมันอันชั่วคราว

และถ้าหากพวกเจ้าตายไปหรือถูกฆ่า ไม่ว่าจะกรณีใดก็ตาม แน่นอนยังอัลลอฮ์เท่านั้นที่พวกเจ้าจะถูกนำกลับไป เพื่อที่พระองค์จะทรงตอบแทนพวกเจ้าตามการงานของพวกเจ้า

ดังนั้นด้วยสาเหตุแห่งความเมตตาอันยิ่งใหญ่ของอัลลอฮ์ที่ทำให้มารยาทของเจ้านั้น (โอ้บนีเอ๋ย) มีความง่ายดายในการคลุกคลีเข้ากับบรรดาสาวกของเจ้า (เพราะ) ถ้าหากเจ้าแข็งกร้าวในคำพูด การกระทำ และมีใจกระด้างแล้วไซร้ แน่นอนพวกเขาย่อมแยกตัวออกจากเจ้า ฉะนั้นจงให้อภัยในความบกพร่องของพวกเขาที่เป็นสิทธิของเจ้า จงขออภัยโทษให้แก่พวกเขา และจงปรึกษาหารือกับพวกเขาในเรื่องที่จำเป็นที่ต้องปรึกษาหารือ แล้วครั้นเมื่อเจ้าได้ตัดสินใจเด็ดขาดต่อกิจการใดภายหลังจากที่ได้ปรึกษาหารือกันแล้ว ก็จงเดินหน้าต่อไปพร้อมมอบหมายต่ออัลลอฮ์ แท้จริงอัลลอฮ์ทรงรักบรรดาผู้มอบหมายทั้งหลาย แล้วพระองค์ก็จะทรงช่วยเหลือและสนับสนุนพวกเขา

หากว่าอัลลอฮ์ทรงสนับสนุนพวกเจ้าด้วยการช่วยเหลือจากพระองค์ ก็จะไม่มีผู้ใดชนะพวกเจ้าได้ ถึงแม้มนุษย์ทั้งโลกจะรวมตัวกันเพื่อจะทำร้ายพวกเจ้าก็ตาม และเมื่อพระองค์ทรงทอดทิ้งการช่วยเหลือพวกเจ้า และปล่อยให้พวกเจ้าดูแลกันเอง ก็จะไม่มีใครที่สามารถช่วยเหลือพวกเจ้าได้อีกแล้วนอกจากพระองค์ เพราะชัยชนะนั้นอยู่ที่พระหัตถ์ของพระองค์เท่านั้น และแด่อัลลอฮ์เท่านั้นที่บรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลายจะต้องยึดมั่น ซึ่งไม่มีใครอื่นนอกจากพระองค์