14. Ibrahim

Sabihin mo, O Sugo, sa mga mananampalataya: "O mga mananampalataya, magsagawa kayo ng pagdarasal ayon sa pinakaganap na paraan. Gumugol kayo mula sa itinustos sa inyo ni Allāh ng mga guguling isinasatungkulin at itinuturing na kaibig-ibig, nang pakubli dahil sa pangamba laban sa pagpapakitang-tao at nang hayagan upang tumulad sa inyo ang iba pa sa inyo bago pa may dumating na isang araw na walang bilihan doon ni pantubos na ipantutubos mula sa pagdurusang dulot ni Allāh ni pagkakaibigan upang mamagitan ang kaibigan sa kaibigan niya."

Pinaamo Niya para sa inyo ang araw at ang buwan habang tumatakbo nang tuluy-tuloy. Pinaamo Niya para sa inyo ang gabi at ang maghapon habang nagsusunuran. Ang gabi ay para sa pagtulog ninyo at pamamahinga ninyo at ang maghapon ay para sa aktibidad ninyo at pagpapagal ninyo.

Nagbigay Siya sa inyo ng lahat ng hiniling ninyo at ng hindi ninyo hiniling. Kung magbibilang kayo ng biyaya ni Allāh ay hindi kayo makakakaya sa paglilimita sa mga ito dahil sa dami ng mga ito at pagkasarisari ng mga ito at hindi Siya bumanggit sa inyo ng mga halimbawa kabilang sa mga ito. Tunay na ang tao ay talagang mapaglabag sa katarungan sa sarili niya, madalas ang pagkakaila sa mga biyaya ni Allāh – kaluwalhatian sa Kanya at pagkataas-taas Siya.

Banggitin mo, O Sugo, nang nagsabi si Abraham matapos na nagpatahan siya sa anak niyang si Ismael at sa ina nitong si Hagar sa mga lambak ng Makkah: "O Panginoon ko, gawin Mo ang bayang ito na pinatahan ko rito ang mag-anak ko – ang Makkah – na isang bayang may katiwasayan, na hindi nagpapadanak dito ng dugo ni lumalabag dito sa katarungan sa isa man. Ilayo Mo sa akin at sa mga anak ko ang pagsamba sa mga anito.

"O Panginoon ko, tunay na ang mga anito ay nagligaw sa marami sa mga tao yayamang nagpalagay sila na ang mga ito ay namamagitan para sa kanila kaya natukso sila sa mga ito at sumamba sila sa mga ito bukod pa sa Iyo. Kaya ang sinumang sumunod sa akin kabilang sa mga tao sa paniniwala sa kaisahan Mo at pagtalima sa Iyo, tunay na siya ay kabilang sa kakampi ko at mga tagasunod ko; at ang sinumang sumuway sa akin kaya naman hindi siya sumunod sa akin sa paniniwala sa kaisahan Mo at pagtalima sa Iyo, tunay na Ikaw, O Panginoon ko, ay Mapagpatawad sa mga pagkakasala ng sinumang niloob Mo na patawarin, Maawain sa kanila."

Panginoon namin, tunay na ako ay nagpatahan ng ilan sa mga supling ko – ang anak kong si Ismael at ang mga anak niya – sa isang lambak (ang Makkah) na walang pananim doon at walang tubig, sa karatig ng Bahay Mong Binanal. Panginoon namin, nagpatahan ako sa kanila sa karatig niyon upang magpanatili sila ng pagdarasal doon. Kaya gawin Mo, O Panginoon ko, ang mga puso ng mga tao na nananabik sa kanila at sa bayang ito. Magtustos Ka sa kanila mula sa mga bunga, sa pag-asang magpasalamat sila sa Iyo sa pagbibiyaya Mo sa kanila.

Panginoon namin, tunay na Ikaw ay nakaaalam sa bawat inililihim namin at bawat inilalantad namin. Walang nakakukubli kay Allāh na anuman sa lupa ni sa langit, bagkus nakaaalam Siya nito kaya hindi naikukubli sa Kanya ang pangangailangan natin sa Kanya at ang karalitaan natin.

Ang pasasalamat at ang pagbubunyi ay ukol kay Allāh – kaluwalhatian sa Kanya – na sumagot sa panalangin ko na magkaloob Siya para sa akin ng kabilang sa mga maayos na tao kaya naman nagbigay Siya sa akin sa katandaan ng edad ko kay Ismael mula kay Hagar at kay Isaac mula kay Sarah. Tunay na ang Panginoon ko – kaluwalhatian sa Kanya – ay talagang Madinigin sa panalangin ng sinumang dumalangin sa Kanya.

O Panginoon ko, gawin Mo ako na isang tagapagsagawa ng pagdarasal ayon sa pinakaganap na paraan, gawin Mo ang mga supling ko kabilang sa nagsasagawa nito nang gayon din, O Panginoon Namin, at sagutin Mo ang panalangin ko at gawin Mo itong tanggap sa ganang Iyo.