12. Yusuf

Hökmdar qadınlara xitab edərək dedi: "Siz hiylə qurub Yusufdan sizinlə zina etməsini tələb etdikdə nə məqsəd güdürdünüz?" Onlar hökmdarın sualına belə cavab verdilər: "Yusufu bu işdə ittiham etməkdən Allaha sığınırıq. Biz onun haqqında pis bir şey bilmirik." Bu zaman zadəgan kişinin arvadı öz əməlini etiraf edərək dedi: “İndi haqq üzə çıxdı. O məni deyil, əksinə, mən onu yoldan çıxartmaq istəyirdim. Şübhəsiz ki, onun, mənim ona atdığım böhtandan uzaq olduğu barədə dediyi söz doğrudur.

Əzizin arvadı dedi: "Bunu etiraf etməyimlə qoy Yusif bilsin ki, onu yoldan çıxartmağa məhz mən məcbur etdim. Həqiqətən, Yusif, ərim yanımda olmadıqda, mənim ona xəyanət etmədiyim iddiasında doğru danışır. Başıma gələn bu hadisədən mənə aydın oldu ki, Allah, yalan danışan və xəyanət edən kimsələri xeyrə müvəffəq etmir."

Əzizin arvadı sözünə davam edib dedi: "Mən günaha meyil etdiyimə görə özümə bəraət qa­zan­dırıb, nəfsimi təmizə çıxarmaq istəmirəm. Çünki, Allahın rəhm edib pis əməllərdən qoruduğu kəslər müstəsna olmaq­la, insanın nəfsi daim ona istədiyi şeylərə meyil etdirir və nəfsi də bu şeylərdən çəkindirmək çox çətindir. Həqi­qə­tən, Rəbbim Ona tövbə edən qullarını bağış­layan­dır və onlara qarşı rəhm­­lidir".

Yusif Hökmdara dedi: "Misir diyarınada xə­zi­nələri­ni və azuqələrin qo­runmasını mənə tap­şır. Çün­ki mən özümə etibar edilən, mal-dövləti qo­ru­ya­nam və mənə həvalə edilən işləri idarə edilməsini bilənəm".

Biz Yusifi ona atılan böhtandan təmizə çıxarıb, zindandan xilas edərək ona nemətimizdən bəxş etdik. Eləcə də onu, Misir diyarında bərqərar edib nemətimizdən ona bəxş etdik. Beləliklə, o, Misirdə könlü istədiyi yerə gedib, orada qala bilirdi. Biz dünyada is­tədiyi­miz qulumuza Öz mərhə­mə­timizi nə­sib edirik və yaxşı iş görən­lə­rin mükafatını əsla zay etmirik, əksinə, onların mükafatını əskidilmədən, kamil bir şəkildə veririk.

Allaha iman gətirən, Onun əmrlərini yerinə yetirib qadağalarından çəkinərək Ondan qorxan kimsələr üçün, əlbəttə ki, Allahın axi­rətdə hazırladığı mü­ka­fatı dünya mükafatından daha xeyirlidir.

Yusifin qardaşları öz yükləri ilə Mi­sir torpağlarına gəlib onun yanına daxil ol­du­lar. Yu­sif o saat on­la­rın öz qardaşları olduqlarını bildi, on­lar isə uzun bir vaxt ötdüyündən, həm də Yusifin zahiri görünüşü dəyişdiyi səbəbindən onun öz qardaşları olduğunu bilmədilər. Çünki onlar Yusifi quyuya atdıqları zaman o, kiçik bir uşaq idi.

Yusif onların istədikləri ərzaq və azuqə yük­lə­rini verdi. Onlar, özlərinin atabir qardaşları olduğunu, lakin həmən qardaşın atalarının yanında qaldığını Yusifə xəbər verdikdən sonra, Yusif onlara dedi: "Ata­bir qar­daşınızı yanıma gəti­rin ki, sizə daha bir dəvə əlavə ərzaq və azuqə verim! Məgər mənim ölçü­yə tam riayət etdiyimi, heç bir əskiklik etmədiyimi və mənim qonaq qarşılayanların ən yax­şısı olduğumu görmürsünüz?!

Əgər onu yanıma gətir­mə­səniz, sizin atabir qardaşınız olduğu iddanızın yalan olduğu üzə çıxacaq. Əgər belə olarsa, daha sizə bir qab belə ərzaq və azuqə ve­ril­məyəcək və özünüz də ondan sonra mənin diyarıma ya­xınlaşmayın!"