وَلَآ أَقُولُ لَكُمْ عِندِى خَزَآئِنُ ٱللَّهِ وَلَآ أَعْلَمُ ٱلْغَيْبَ وَلَآ أَقُولُ إِنِّى مَلَكٌۭ وَلَآ أَقُولُ لِلَّذِينَ تَزْدَرِىٓ أَعْيُنُكُمْ لَن يُؤْتِيَهُمُ ٱللَّهُ خَيْرًا ۖ ٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا فِىٓ أَنفُسِهِمْ ۖ إِنِّىٓ إِذًۭا لَّمِنَ ٱلظَّٰلِمِينَ
“අල්ලාහ්ගේ නිධානයන් (සියල්ල) මා වෙත ඇත්තේය යයිද මා ඔබ වෙත පැවසුවේ නැත. මා ගුප්ත දැය දන්නෙකුද නොව. මා මලායිකාවරයෙකු යයි පැවසුවේද නැත. කවුරුන්ව ඔබගේ දෑසට දීන වූවන් වශයෙන් දකින්නේද, ඔවුන්ට අල්ලාහ් කිසිවක් ලබා දෙන්නේ නැතැයිද, මා පවසන්නේ නැත. ඔවුන්ගේ සිත් තුළ ඇති (විශ්වාසය ඔබට වඩා) අල්ලාහ්ම හොඳින් දන්නෙකි. (මෙයට වෙනස්ව යම් කිසිවක් පැවසුවහොත්) නියත වශයෙන්ම මමත් ඒ අවස්ථාවේදීම අපරාධකාරයින්ගෙන් කෙනෙකු බවට පත් වන්නෙමි” (යයිද පැවසුවේය).
අහෝ ජනයිනි! නුඹලා විශ්වාස කළෙහු නම් නුඹලා වෙත වියදම් කරනු වස් සම්පත් ඇති අල්ලාහ්ගේ භාණ්ඩාගාරයක් මා වෙත ඇතැයි මම නුඹලාට නොපවසමි. එමෙන්ම ගුප්ත දෑ පිළිබඳ මා දන්නා බවද නොපවසමි. තවද සැබැවින්ම මම සුර දූතයින් අතර අයෙක් බව ද නොපවසමි. මා නුඹලා මෙන් මිනිසෙකි. තවද නුඹලා අවමානයක් යැයි සිතන නුඹලාගේ දෑසින් නුඹලා පහත් අය ලෙස දකින දිළිඳුන් ගැන, ඔවුනට අල්ලාහ් ආශිර්වාදයක් හෝ මඟ පෙන්වීමක් කිසිවිටෙක පිරි නොනමනු ඇතැයි මම නොපවසමි. ඔවුන්ගේ චේතනාවන් හා ඔවුන්ගේ තත්ත්වයන් පිළිබඳ අල්ලාහ් මැනවින් දන්නාය. මම එසේ ඇරයුම් කර සිටියේ නම් අල්ලාහ්ගේ දඬුවම නියම වන අපරාධකරුවන් අතරට මා ද පත්වෙමි.