11. Hud

ហើយយើងមិនបានបំពានទៅលើពួកគេនោះឡើយនូវអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះពួកគេនៃការបំផ្លាញនោះ។ ក៏ប៉ុន្តែពួកគេទៅវិញទេដែលបានបំពានលើខ្លួនឯង ដោយការបណ្តោយខ្លួនឲ្យធ្លាក់ទៅក្នុងភាពវិនាសអន្តរាយតាមរយៈការប្រឆាំងរបស់ពួកគេចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះ។ ហើយព្រះនានារបស់ពួកគេដែលពួកគេធ្លាប់គោរពសក្ការៈចំពោះពួកវាក្រៅពីអល់ឡោះនោះ មិនអាចការពារពួកគេបានឡើយចំពោះទណ្ឌកម្មដែលបានធ្លាក់ទៅលើពួកគេនៅពេលណាដែលបទបញ្ជារបស់ម្ចាស់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នៃការបំផ្លាញពួកគេបានមកដល់ហើយនោះ។ ហើយព្រះនានារបស់ពួកគេនោះមិនបានបន្ថែមអ្វីដល់ពួកគេក្រៅពីភាពខាតបង់ និងភាពវិនាសអន្តរាយនោះឡើយ។

ហើយជាទណ្ឌកម្មដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានទម្លាក់ទៅលើស្រុកភូមិដែលបដិសេធ(នឹងបណ្តាអ្នកនាំសារ)នៅគ្រប់សម័យកាល និងគ្រប់ទីកន្លែង។ ពិតប្រាកដណាស់ ទណ្ឌកម្មរបស់ទ្រង់ចំពោះភូមិស្រុកដែលបំពាននោះ គឺជាទណ្ឌកម្មដ៏ឈឺចាប់ និងខ្លាំងក្លាបំផុត។

ពិតប្រាកដណាស់ ការដាក់ទណ្ឌកម្មយ៉ាងខ្លាំងក្លារបស់អល់ឡោះចំពោះស្រុកភូមិទាំងឡាយដែលបំពាននោះ គឺជាមេរៀននិងជាដំបូន្មានមួយសម្រាប់ជនណាដែលខ្លាចទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះនៅថ្ងៃបរលោក (ជាថ្ងៃ)ដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងប្រមូលផ្តុំមនុស្សទាំងអស់ទៅកាន់ទ្រង់ដើម្បីជំនុំជម្រះពួកគេ។ ហើយនៅថ្ងៃនោះ អ្វីៗទាំងអស់នឹងត្រូវមានវត្តមាន។ ហើយអ្នកដែលគេប្រមូលផ្តុំទាំងអស់ត្រូវមានវត្តមាន។

ហើយយើងមិនពន្យារពេលថ្ងៃបរលោក ក្រៅពីពេលដែលត្រូវបានគេកំណត់នោះដែរ។

ហើយនៅពេលដែលថ្ងៃនោះមកដល់ គ្មានបុគ្គលណាម្នាក់អាចនិយាយលើកហេតុផលដោះសារ ឬសុំអន្តរាគមន៍ណាមួយនោះឡើយ លើកលែងតែបន្ទាប់ពីទ្រង់បានអនុញ្ញាតប៉ុណ្ណោះ។ ហើយមនុស្សលោកនៅថ្ងៃនោះ គឺមានពីរក្រុម គឺក្រុមអ្នកដែលសំណាងអាក្រក់ដោយត្រូវចូលឋាននរក និងក្រុមអ្នកដែលទទួលសំណាងល្អដោយបានចូលឋានសួគ៌។

ចំណែកឯពួកដែលមានសំណាងអាក្រក់ ដោយសារតែការប្រឆាំងរបស់ពួកគេ និងការដែលទង្វើរបស់ពួកគេត្រូវអន្តរាយនោះ ពួកគេនឹងត្រូវចូលឋាននរក។ នៅក្នុងនោះ ពួកគេតំឡើងសម្លេង(ស្រែក)របស់ពួកគេ និងសម្លេងនៃខ្យល់ដង្ហើមចេញចូលរបស់ពួកគេ ដោយសារតែពួកគេទទួលរងនូវអណ្តាតភ្លើងដ៏ខ្លាំងក្លានៃឋាននរក(ដែលឆាបឆេះពួកគេ)។

ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងនោះជាអមតៈ។ ពួកគេមិនអាចចេញពីវាបានឡើយ ដរាបណាមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី(ថ្ងៃបរលោក)នៅស្ថិតស្ថេរ លើកលែងតែជនណាដែលអល់ឡោះទ្រង់មានចេតនាបញ្ចេញគេពីឋាននរកមកវិញ ក្នុងចំណោមពួកប្រព្រឹត្តល្មើសដែលគេមានជំនឿចំពោះទ្រង់តែមួយ(ពុំមែនស្លាប់ក្នុងភាពស្ហ៊ីរិក)ប៉ុណ្ណោះ។ ជាការពិតណាស់ ម្ចាស់របស់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) ទ្រង់ធ្វើអ្វីក៏ដោយតាមតែទ្រង់មានចេតនា ដោយគ្មានអ្នកបង្ខិតបង្ខំទ្រង់នោះឡើយ។

រីឯបណ្តាអ្នកដែលមានសំណាងល្អដែលពួកគេទទួលបាននូវសុភមង្គលពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ដោយសារតែការមានជំនឿរបស់គេនិងការសាងទង្វើកុសលរបស់ពួកគេពីមុនមកវិញនោះ ពិតណាស់ ពួកគេនឹងស្ថិតនៅក្នុងឋានសួគ៌ ដោយពួកគេស្ថិតនៅទីនោះជាអមតៈ ដរាបណាមេឃជាច្រើនជាន់ និងផែនដី(ថ្ងៃបរលោក)នៅស្ថិតស្ថេរ លើកលែងតែជនណាដែលអល់ឡោះទ្រង់មានចេតនាបញ្ចូលគេទៅក្នុងឋាននរកមុននឹងបានចូលឋានសួគ៌ ក្នុងចំណោមអ្នកប្រព្រឹត្តល្មើសដែលជាអ្នកមានជំនឿប៉ុណ្ណោះ។ ជាការពិតណាស់ ឧបការគុណរបស់អល់ឡោះចំពោះអ្នកនៅក្នុងឋានសួគ៌នោះ គឺមិនមានការកាត់ផ្តាច់ពីពួកគេឡើយ(ពោលគឺនៅបន្តជារៀងរហូត)។

ហើយជាការពិតណាស់ យើងបានប្រទានគម្ពីរតាវរ៉តដល់ព្យាការីមូសា តែមនុស្សលោកបែរជាមានការខ្វែងគំនិតគ្នាចំពោះវាទៅវិញ ដោយពួកគេខ្លះមានជំនឿចំពោះវា ឯពួកគេខ្លះទៀតមិនមានជំនឿចំពោះវានោះទេ។ ហើយប្រសិនបើអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មិនបានកំណត់ពីមុនមកថា ទ្រង់នឹងមិនដាក់ទណ្ឌកម្មភា្លមៗលើពួកគេទេ ដោយទ្រង់នឹងពន្យារពេលដាក់ទណ្ឌកម្មលើពួកគេរហូតដល់ថ្ងៃបរលោកដោយគតិបណ្ឌិតរបស់ទ្រង់ទេនោះ ទ្រង់នឹងដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេនូវអ្វីដែលសាកសមសម្រាប់ពួកគេនៅក្នុងលោកិយនេះ(ភ្លាមៗ)ជាមិនខានឡើយ។ ហើយពិតណាស់ ពួកដែលប្រឆាំងក្នុងចំណោមពួកយូដា និងពួកមុស្ហរីគីននោះ គឺស្ថិតនៅក្នុងភាពសង្ស័យយ៉ាងខ្លាំងចំពោះគម្ពីរគួរអាននេះ។