10. Yunus

ហើយប្រសិនបើក្រុមរបស់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)បានបដិសេធនឹងអ្នកនោះ ចូរអ្នកពោលទៅកាន់ពួកគេថាៈ សម្រាប់ខ្ញុំ គឺនឹងទទួលបានការតបស្នងចំពោះទង្វើរបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងទទួលខុសត្រូវចំពោះវា។ ហើយសម្រាប់ពួកអ្នក ក៏នឹងទទួលបាននូវការតបស្នងចំពោះទង្វើរបស់ពួកអ្នកដូចគ្នាដែរ ហើយពួកអ្នកនឹងទទួលទណ្ឌកម្មចំពោះទង្វើដែលពួកអ្នកបានសាង។ ពួកអ្នកមិនពាក់ព័ន្ធនឹងទណ្ឌកម្មដែលខ្ញុំបានសាងនោះទេ ហើយខ្ញុំក៏មិនពាក់ព័ន្ធនឹងទណ្ឌកម្មដែលពួកអ្នកបានសាងនោះដែរ។

ហើយក្នុងចំណោមពួកមុស្ហរីគីន មានអ្នកខ្លះកំពុងស្ដាប់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នៅពេលដែលអ្នកសូត្រគម្ពីរគួរអាន តែ(ពួកគេ)មិនព្រមទទួលយកនោះទេ។ ដូច្នេះ តើអ្នកមានលទ្ធភាពអាចឲ្យមនុស្សថ្លង់ស្តាប់លឺឬ? ក៏ដូចគ្នាដែរ អ្នកនឹងមិនមានលទ្ធភាពផ្តល់ការចង្អុលបង្ហាញដល់ពួកដែលថ្លង់ស្ដាប់មិនឮការពិត ហើយមិនចេះគិតពិចារណាពីវានោះបានឡើយ។

ហើយក្នុងចំណោមពួកមុស្ហរីគីន មានអ្នកខ្លះមើលទៅកាន់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារ)ដោយភ្នែករបស់គេ ពុំមែនដោយចំណេះដឹងរបស់គេនោះទេ។ ដូច្នេះ តើអ្នកមានសសមត្ថភាពអាចធ្វើឲ្យមនុស្សខ្វាក់មើលឃើញដែរឬទេ? ជាការពិតណាស់ អ្នកមិនមានសមត្ថភាពធ្វើដូច្នោះនោះឡើយ។ ក៏ដូចគ្នាដែរ អ្នកក៏មិនអាចចង្អុលបង្ហាញដល់អ្នកដែលគ្មានចំណេះដឹងបាននោះដែរ។

ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ស្អាតស្អំ(ចាកផុត)ពីការបំពានចំពោះខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់។ ដូច្នេះ ទ្រង់មិនបំពានលើពួកគេនោះឡើយ សូម្បីតែតូចប៉ុនគ្រាប់ស្ពៃក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែ ពួកទៅវិញទេដែលជាអ្នកបំពានលើខ្លួនឯងដោយការបណ្តោយខ្លួនឲ្យធ្លាក់ទៅក្នុងរណ្តៅនៃភាពអន្តរាយ ដោយសារតែការងប់ងុលនឹងភាពមិនត្រឹមត្រូវ ក្អេងក្អាង និងការចចេសរឹងរូស។

ហើយនៅថ្ងៃដែលអល់ឡោះប្រមូលផ្ដុំមនុស្សលោកទាំងអស់ គឺថ្ងៃបរលោក ដើម្បីជំនុំជម្រះពួកគេ ពួកគេគឺហាក់ដូចជាមិនធ្លាប់បានរស់នៅក្នុងជីវិតលោកិយ និងនៅក្នុងផ្នូរនោះឡើយ លើកលែងតែមួយរយៈពេលដ៏ខ្លីនៃពេលថ្ងៃដែលពួកគេបានស្គាល់គ្នាទៅវិញទៅមកប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់មក ការស្គាល់គ្នារបស់ពួកគេត្រូវបានគេកាត់ផ្ដាច់ ដោយសារតែពួកគេបានឃើញពីភាពភ័យរន្ធត់នៃថ្ងៃបរលោក។ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកដែលបដិសេធនឹងការជួបម្ចាស់របស់ពួកគេនៅថ្ងៃបរលោកនោះ ពិតជាបានខាតបង់។ ហើយកាលនៅក្នុងលោកិយ ពួកគេគឺជាពួកដែលមិនមានជំនឿចំពោះថ្ងៃពង្រស់ឡើងវិញ(ថ្ងៃបរលោក)នោះឡើយ ដែលជាហេតុនាំឲ្យពួកគេទទួលរងនូវការខាតបង់បែបនេះ។

ហើយបើទោះបីជាយើងបង្ហាញឲ្យអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)មើលឃើញទណ្ឌកម្មខ្លះៗដែលយើងបានសន្យាចំពោះពួកគេមុនពេលអ្នកស្លាប់ ឬក៏យើងធ្វើឲ្យអ្នកស្លាប់មុនពេលអ្នកបានឃើញទណ្ឌកម្មនោះក៏ដោយ ក៏នៅក្នុងករណីទាំងពីរនេះ កន្លែងវិលត្រឡប់របស់ពួកគេនៅថ្ងៃបរលោកនោះ គឺឆ្ពោះមកកាន់យើងដដែល។ បន្ទាប់មក អល់ឡោះ គឺជាអ្នកដឹងបំផុតនូវអ្វីដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត។ គ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បន្តិចណាឡើយ ហើយទ្រង់នឹងស្នងដល់ពួកគេចំពោះទង្វើដែលពួកគេបានសាង។

ហើយរាល់ប្រជាជាតិគ្រប់ជំនាន់ទាំងអស់ គឺមានអ្នកនាំសារម្នាក់ដែលគេ(អល់ឡោះ)បានបញ្ជូនទៅកាន់ពួកគេ។ ហើយនៅពេលដែលអ្នកនាំសារបានផ្សព្វផ្សាយដល់ពួកគេនូវអ្វីដែលគេបានប្រើគាត់ឲ្យផ្សព្វផ្សាយ ហើយពួកគេបានបដិសេធចំពោះអ្នកនាំសារនោះ គេ(អល់ឡោះ)បានកាត់សេចក្ដីរវាងពួកគេនិងគាត់(អ្នកនាំសារ)ដោយយុត្តិធម៌។ ពេលនោះ អល់ឡោះបានជួយសង្រ្គោះគាត់(អ្នកនាំសារ)ដោយក្តីសប្បុរសរបស់ទ្រង់ និងបានបំផ្លាញពួកគេ(ពួកប្រឆាំង)ដោយភាពយុត្តិធម៌របស់ទ្រង់ ហើយពួកគេមិនត្រូវបានគេបំពានពីការតបស្នងចំពោះទង្វើរបស់ពួកគេនោះឡើយ។

ហើយពួកដែលគ្មានជំនឿនិយាយដោយភាពចចេសរឹងរូសនិងនិងប្រឆាំងថាៈ តើពេលវេលានៃការដាក់ទណ្ឌកម្មដែលពួកអ្នកបានសន្យានឹងពួកយើងនោះ នៅពេលណា(ទើបវាកើតឡើង) ប្រសិនបើពួកអ្នក គឺជាអ្នកដែលត្រឹមត្រូវចំពោះអ្វីដែលពួកអ្នកអះអាងមែននោះ?

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកគេថាៈ ខ្ញុំគ្មានលទ្ធភាពការពារខ្លួនខ្ញុំពីគ្រោះថ្នាក់ ឬក៏នាំផលប្រយោជន៍អ្វីមួយដល់ខ្លួនខ្ញុំនោះឡើយ។ ដូចនេះ តើខ្ញុំអាចនាំផលប្រយោជន៍ណាមួយដល់អ្នកដទៃ ឬក៏បង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់គេបានយ៉ាងដូចម្តេចទៅ? លើកលែងតែអ្វីដែលអល់ឡោះទ្រង់មានចេតនាចំពោះប្រការទាំងនោះប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ តើខ្ញុំអាចដឹងនូវប្រការអាថ៌កំបាំងរបស់ទ្រង់បានដូចម្ដេច? រាល់ប្រជាជាតិទាំងអស់ គឺអល់ឡោះបានសន្យាបំផ្លាញពួកគេនៅក្នុងពេលកំណត់មួយដ៏ជាក់លាក់ ដែលគ្មានអ្នកណាដឹងក្រៅពីទ្រង់នោះឡើយ។ ដូច្នេះ នៅពេលណាដែលពេលវេលានៃការបំផ្លាញប្រជាជាតិនោះបានមកដល់ គឺគេមិនអាចពន្យារពេលបាននោះឡើយ ហើយក៏មិនអាចឲ្យវាកើតឡើងមុនពេលកំណត់បានដែរ សូម្បីមួយវិនាទីក៏ដោយ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកដែលសុំឲ្យទណ្ឌកម្មកើតឡើងភ្លាមៗថាៈ ចូរពួកអ្នកប្រាប់ខ្ញុំមក ប្រសិនបើទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះបានមកដល់ពួកអ្នកនៅក្នុងពេលណាមួយនៃពេលយប់ ឬពេលថ្ងៃនោះ តើអ្វីដែលពួកអ្នកតក់ក្រហល់ចង់បានពីទណ្ឌកម្មនេះ?