10. Yunus

Ey Peyğəmbər! Haqqı yalan sayan o müşriklərə Nuhun bir zaman öz qöv­mü­nə belə dediyini xəbər ver: "Ey qövmüm! Əgər mənim sizin aranızda qalmağım və Allahın ayə­lə­ri­ni xatırlatmağım sizə ağır gə­ldiyi üçün məni öldürmək fikrinə düşmüsünüzsə, sizin mənə qarşı etdiyiniz bu hiylənin boşa çıxması üçün yalnız Allaha sığınıram. Elə isə işinizdən möhkəm yapışın, məni öldürməkdə qətiyyətli olun və öz ilahlarınızı da çağırın ki, bu işdə sizə yardım etsinlər sonra da işi­nizi gizlində deyil, aşkarda görün. Məni öldürmək qərarına gəldikdən sonra isə qəlbinizdə mə­nə qarşı gizlətdiyinizi həyata keçirin və heç mənə möh­lət də verməyin.

Əgər siz mənim öyüd-nəsihətimdən, dəvətimdən üz çevirsəniz, bilin ki, həqiqətən, mən, Rəbbimin dinini sizə təbliğ etmək müqabilində sizdən heç bir mükafat istə­mirəm. Siz iman etsəniz də, etməsəniz də, yenə də mə­nim mükafatım ancaq Allah yanındadır. Allah mənə Ona itaət edib və saleh əməl etməyi əmr edil­­mişdir".

Nuhun qövmü onu yalançı hesab etdib, ona iman gətirmədi. Belə olduğu təqdirdə, Biz onu və onunla gəmidə bir­lik­də olan möminləri xilas etdib, onları özlərindən əvvəlkilər üçün yer üzünə xə­ləflər təyin et­dik. Nuha vəhy etdiyimiz ayələri yalan he­sab edənləri isə tufanla suda məhv etdik. Ey Peyğəmbər! Bir gör Nuhun - aleyhissəlam - özlərini xəbərdar etdikdən sonra ona iman gətirməyən bir qövmün aqibəti necə oldu!

Bir müddət keçdikdən sonra Biz Nuhun arxasınca hər ümmətə öz elçilərini göndər­dik. El­çilər öz qövmlərinə açıq-aydın də­lillər gətirdilər. Onlar isə əvvəlki elçiləri israrla yalan he­sab etdikləri üçün özlərinə göndərilən Elçilərə iman gə­tirə bilmədilər. Elə bu səbəbdən də Allah onların qəlblərini möhürlədi. Biz əvvəlki elçilərə tabe olan kimsələrin qəlblərini möhürlədiyimiz kimi, hər zaman və hər məkanda Allaha küfr etməklə Onun həddlərini aşan kafirlərin qəlb­lə­ri­ni də beləcə möhürləyirik.

Bir müddət keçdikdən sonra Biz o elçilərin arxasınca Musanı və onun qardaşı Harunu Misir hökmdarı Fironun və Fironun qövmündən olan zadəganların yanına gön­dər­dik. Biz Musa və Harunu onlara, həqiqətən də onların hər ikisinin Allah tərəfindən göndərildiyinə dəlalət edən açıq-aydın möcüzələrlə gön­dər­dik. La­kin onlar Musanın gətirdiyinə iman etməkdən tə­kəb­bürlük göstər­dilər. Onlar Allaha küfr edib və Onun elçisini yalan hesab etdikləri üçün günahkar bir tayfa oldular.

Fironuna və Fironun qövmündən olan zadəganlara, Musa və Harunun –aleyhiməssəlam – onlara gətirdiyi din gəldikdə, onlar Musanın gətirdiyi dinin doğru bir din olduğuna dəlalət edən möcüzələrə: "Şübhəsiz ki, bu, haqq deyil, bu, açıq-aydın bir sehr­dir!" – dedilər.

Musa onların bu davranışlarına inkar edərək onlara belə dedi: "Əcəba, sizə haqq gəl­dikdə: "Bu sehr­dir­mi?!" – de­yirsiniz? Xeyir, bu sehr deyildir. Mən bilirəm ki, sehr­baz əsla uğur qazan­maz­. Axı mən bunu bildiyim halda necə sehrlə məşğul ola bilərəm?!"

Firon qövmünə dedi: "Bütün bi­lik­li, məharətli sehr­baz­ları yanıma gətirin!"

Firon sehribazlarla birgə Musanın yanına gəldikdə Mu­sa – aleyhissəlam – onlar üzərində qələbə çalacağına əmin olaraq onlara dedi: "Ey sehrbazlar! Nə atmaq istəyirsinizsə, atın!"