10. Yunus

ហើយចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)និទានប្រាប់ដល់ពួកមុស្ហរីគីនដែលបដិសេធទាំងនោះនូវរឿងរ៉ាវរបស់ព្យាការីនួហ នៅពេលគាត់បានពោលទៅកាន់ក្រុមរបស់គាត់ថាៈ ឱក្រុមរបស់ខ្ញុំ! ប្រសិនបើការរស់នៅរបស់ខ្ញុំជាមួយពួកអ្នក និងការដាស់តឿនរំលឹក ហើយនិងការទូន្មានរបស់ខ្ញុំពីភស្តុតាងនានារបស់អល់ឡោះមានភាពធ្ងន់ធ្ងរសម្រាប់ពួកអ្នក រហូតដល់ពួកអ្នកមានបំណងចង់សម្លាប់ខ្ញុំនោះ ដូច្នេះ ចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ដែលខ្ញុំប្រគល់ការទុកចិត្តនៅក្នុងបំផ្លាញឧបាយកលរបស់ពួកអ្នក។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកសម្រេចកិច្ចការរបស់ពួកអ្នក និងប្តេជ្ញាចិត្តក្នុងការបំផ្លាញខ្ញុំចុះ ហើយចូរពួកអ្នកអំពាវនាវហៅព្រះនានារបស់ពួកអ្នកដើម្បីឲ្យពួកគេមកជួយពួកអ្នកចុះ។ បន្ទាប់មក កុំឲ្យល្បិចកលរបស់ពួកអ្នកក្លាយជារឿងអាថ៌កំបាំងឲ្យសោះ(សូមធ្វើវាដោយបើកចំហ)។ ក្រោយមកទៀត បន្ទាប់ពីការរៀបចំឧបាយកលរបស់ពួកអ្នកដើម្បីសម្លាប់ខ្ញុំហើយនោះ ចូរពួកអ្នកដាក់ទោសខ្ញុំតាមអ្វីដែលពួកអ្នកចង់ដាក់ទោសចុះ ហើយចូរពួកអ្នកកុំពន្យារពេលដល់ខ្ញុំឲ្យសោះ។

ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើពួកអ្នកពិតជាបានបែរចេញពីការអំពាវនាវរបស់ខ្ញុំនោះ ចូរពួកអ្នកដឹងថា ពិតណាស់ ខ្ញុំមិនបានស្នើសុំការតបស្នងពីពួកអ្នកចំពោះការផ្ដល់ឲ្យពួកអ្នកនូវសារនៃម្ចាស់របស់ខ្ញុំឡើយ។ ផលបុណ្យរបស់ខ្ញុំគឺស្ថិតនៅលើអល់ឡោះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ ទោះបីជាពួកអ្នកមានជំនឿចំពោះខ្ញុំ ឬមួយក៏ពួកអ្នកមិនមានជំនឿចំពោះខ្ញុំក៏ដោយ។ ហើយអល់ឡោះបានបង្គាប់ប្រើខ្ញុំឲ្យក្លាយជាអ្នកដែលស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលប្រគល់ខ្លួនចំពោះទ្រង់ ដោយការគោរពប្រតិបត្តិនិងការសាងទង្វើកុសល។

ប៉ុន្តែក្រុមរបស់គេបានបដិសេធចំពោះគេ(ព្យាការីនួហ) ហើយពួកគេមិនមានជំនឿចំពោះគេនោះឡើយ។ ហេតុនេះ យើងក៏បានជួយសង្រ្គោះគេ និងអ្នកមានជំនឿដែលនៅជាមួយគេនៅក្នុងសំពៅ ហើយយើងបានធ្វើឲ្យពួកគេ(អ្នកមានជំនឿ)ជាអ្នកបន្តវេនពីអ្នកជំនាន់មុនពួកគេ។ យើងបានបំផ្លាញពួកដែលបដិសេធនឹងបណ្តាភស្តុតាងនិងអំណះអំណាងទាំងឡាយដែលគេ(ព្យាការីនួហ)បាននាំមកដោយទឹកជំនន់។ ដូច្នេះ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពិចារណាមើលចុះថា តើលទ្ធផលចុងក្រោយនៃកិច្ចការរបស់ក្រុមដែលព្យាការីនួហបានព្រមានពួកគេ ហើយពួកគេមិនមានជំនឿនោះ យ៉ាងដូចម្តេចដែរ?

ហើយមួយរយៈកាលក្រោយមក យើងបានបញ្ជូនអ្នកនាំសារជាច្រើនទៀតបន្ទាប់ពីព្យាការីនួហទៅកាន់ក្រុមរបស់ពួកគេ ហើយបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងនោះក៏បាននាំមកឲ្យក្រុមរបស់ពួកគេនូវសញ្ញាភស្តុតាង និងអំណះអំណាងយ៉ាងច្រើន ប៉ុន្តែពួកគេនៅតែមិនមានជំនឿដដែល ដោយសារតែពួកគេនៅតែបន្តស្ថិតនៅលើការបដិសេធនឹងអ្នកនាំសារដូចមុន ហើយអល់ឡោះក៏បានបោះត្រាភ្ជិតទៅលើដួងចិត្តរបស់ពួកគេ។ ដូចដែលយើងបានបោះត្រាទៅលើដួងចិត្តរបស់ពួកដែលបដិសេធមិនដើរតាមបណ្តាអ្នកនាំសារពីមុនមកនោះដែរ យើងបានបោះត្រាភ្ជិតទៅលើដួងចិត្តរបស់ពួកប្រឆាំងដែលបំពានព្រំដែនរបស់អល់ឡោះដោយភាពគ្មានជំនឿ នៅគ្រប់សម័យកាលនិងគ្រប់ទីកន្លែងទាំងអស់។

ហើយមួយរយៈកាលក្រោយមកទៀត បន្ទាប់ពីបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងនោះមក យើងក៏បានបញ្ជូនព្យាការីមូសា និងបងប្រុសរបស់គេ គឺព្យាការីហារូន ទៅកាន់ហ្វៀរអោនដែលជាមហាក្សត្រនៃប្រទេសអេហ្ស៊ីប និងពួកមន្ត្រីទាំងឡាយក្នុងចំណោមក្រុមរបស់គេ។ យើងបានបញ្ជូនគេទាំងពីរជាមួយនឹងបណ្ដាភស្តុតាងជាច្រើនដែលបញ្ជាក់ទៅលើសច្ចភាពរបស់គេទាំងពីរ ប៉ុន្តែពួកគេបែរជាក្រអឺតក្រទមមិនព្រមមានជំនឿចំពោះអ្វីដែលគេទាំងពីរ(ព្យាការីមូសានិងព្យាការីហារូន)បាននាំមកនោះទេ។ ហើយពិតណាស់ ពួកគេគឹជាក្រុមដែលធ្លាប់ប្រព្រឹត្តអំពើបាប ដោយសារតែពួកគេគ្មានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងបដិសេធបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់។

ព្យាការីមូសាបាននិយាយបដិសេធទៅកាន់ពួកគេវិញថាៈ តើពួកអ្នកនិយាយមួលបង្កាច់ចំពោះការពិតនៅពេលដែលវាបានមកដល់ពួកអ្នក ថាជាមន្តអាគមឬ? មិនដូច្នោះឡើយ។ វាមិនមែនជាមន្តអាគមនោះទេ ហើយពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំពិតជាដឹងថា អ្នកដែលប្រើមន្តអាគមននោះនឹងមិនទទួលជោគជ័យជាដាច់ខាត។ ដូច្នេះ តើឲ្យខ្ញុំធ្វើដូច្នោះយ៉ាងដូចម្តេចទៅ?

ក្រុមរបស់ហ្វៀរអោនបានតបទៅកាន់ព្យាការីមូសាវិញដោយនិយាយថាៈ តើអ្នកនាំយកមន្តអាគមនេះមកកាន់ពួកយើងដើម្បីឲ្យពួកយើងបែរចេញពីសាសនាដែលពួកយើងបានឃើញជីដូនជីតារបស់ពួកយើងប្រកាន់យក និងដើម្បីឲ្យអ្នកនិងបងប្រុសរបស់អ្នកទទួលបានអំណាចគ្រប់គ្រងឬ? ចំណែកពួកយើងវិញមិនទទួលស្គាល់ថា អ្នកទាំងពីរ(ឱមូសានិងហារូន)គឺជាអ្នកនាំសារដែលគេ(អល់ឡោះ)បានបញ្ជូនមកកាន់ពួកយើងនោះឡើយ។

ហើយហ្វៀរអោនបាននិយាយទៅកាន់ក្រុមរបស់គេថាៈ ចូរពួកអ្នកនាំគ្រូមន្តអាគមដែលពូកែខាងមន្តអាគមទាំងអស់មកកាន់យើងមក។

ហើយនៅពេលដែលគ្រូមន្តអាគមទាំងអស់បានមកជួបហ្វៀរអោន ព្យាការីមូសាបាននិយាយទៅកាន់ពួកគេដោយមានទំនុកចិត្តចំពោះជ័យជម្នះរបស់គាត់ទៅលើពួកគេថាៈ ចូរពួកអ្នក(ឱពួកគ្រូមន្តអាគមទាំងឡាយ)បោះនូវអ្វីដែលពួកអ្នកចង់បោះនោះចុះ។